Zapraszamy na odświeżoną stronę cyklu „Wilcze dziedzictwo” Magdy Parus, na której pojawiły się dodatkowe informacje o kilku bohaterach i czasie akcji trzeciego tomu oraz całkiem nowych dział „Wilkołaki w Polsce”:

„Ręka do góry, kto wziął przykład z Colina i uwierzył, że w Polsce nie ma wilkołaków (rodzimych, a nie przybyszy z Zachodu, którzy poszukują u nas kontaktu z naturą).
A przecież ostrzegaliśmy, że Colin bywa omylny! I to mimo że teoretycznie przekonał się, jak sprawnie organizacja fałszuje informacje, nie tylko te przeznaczone dla ludzi, ale także przekazywane jej szeregowym członkom...”

Ze strony cyklu (lub z działu „Tapety”) można także ściągnąć tapetę na ekran, przygotowaną w oparciu o ilustrację Jakuba Jabłońskiego z okładki trzeciego tomu.

„Maciej Guzek nie jest autorem, o którym słyszy się często. Niby zbiór jego opowiadań Królikarnia zebrał pozytywne opinie, niby opowiadanie pod tym samym tytułem zostało nominowane do Nagrody im. Janusza A. Zajdla, a jednak jest o tym twórcy niezwykle cicho. Tymczasem do księgarń trafiła pierwsza pełna powieść autora — Trzeci Świat — i myślę, że tym razem powinno być głośno. Maciej Guzek zaskakuje i to w niezwykle pozytywny sposób.”

Autorem recenzji jest Jędrzej „bukins” Bukowski; całość w serwisie Poltergeist.

„TW: Na Polconie w Łodzi mówiłeś o swych próbach wydania powieści na Zachodzie; diametralnie różnych od sposobów, na jakie decydowali się dotychczas polscy twórcy fantastyki. Mógłbyś przybliżyć swoje starania i powiedzieć czy coś się zmieniło od początku września w tej kwestii?

KP: Wolałbym za dużo nie mówić, bo to tylko projekt, a wiadomo jak to jest z projektami — wypala jeden na dziesięć. Ale ogólnie chodzi o to, żeby spróbować wejść na zachodni rynek »od dołu«. Czyli zamiast przekonywać zachodniego wydawcę do tego, że dany tekst został w Polsce dobrze przyjęty i warto zrobić jego tłumaczenie, chcę pójść drogą, którą idą debiutujący autorzy angielscy. Jednym słowem, rzucić agentowi literackiemu gotowy, anglojęzyczny manuskrypt — mocny i doszlifowany. Bo u nich, tak samo jak u nas, wydawnictwa ciągle szukają dobrych tekstów. Większość tego, co przychodzi na tzw. slush pile, to pierwszej wody grafomania.”

Wywiad przeprowadził Tymoteusz Wronka; całość w Salonie im. Żuławskiego.

Na Fantazmatach, blogu Runy, pojawił się ostatni, ósmy, odcinek opowieści o wilkołakach Magdy Parus zatytyłowanej „Rywal”. Zapraszamy do czytania całości, poczynając od odcinka pierwszego; linki do kolejnych części znajdują się końcu każdego odcinka.

Zapraszamy też do wyrażania opinii: czy formuła internetowych opowieści w odcinkach jest atrakcyjna? Czy byliby chętni na sequel „Rywala”? Czy powinniśmy zachęcać innych pisarzy do takiej twórczości, czy mają się oni raczej skupić na pisaniu powieści i opowiadań przeznaczonych do druku? Prosimy o wypowiadanie się na Fantazmatach.

„Przyznam, że nieco zaskoczyło mnie nazwisko zupełnie nie kojarzące się z głównym nurtem. Prawdę mówiąc, obecność Anny Brzezińskiej w antologii była głównym powodem, dla którego w ogóle po tę książkę sięgnęłam. Jej »Rzeka« jaskrawo odbija od pozostałych opowiadań zarówno fabułą, jak i scenografią, akcja rozgrywa się bowiem w miejscu kojarzącym się z Koreą albo może Tajwanem. W cyberpunkowo kojarzącym się mieście trójka bohaterów stara się ze złomu i rozmaitych odpadków zbudować łódź celem ucieczki na niemal mityczny drugi brzeg rzeki.[...]
W ładnym, nastrojowym i niezwykle obrazowym »Placu w Iraklionie« Wita Szostaka mamy dla odmiany starą kobietę, na szczęście w tym tekście starość nie jest głównym tematem: autor bardzo ciekawie przedstawił sytuację, w której dwie zupełnie nieznające się osoby (kelner w greckiej tawernie i kobieta dokarmiająca gołębie) mają — czy raczej mogą mieć, bo poznajemy tylko decyzję kelnera o powrocie do domu, nie wiemy, czy została wprowadzona w czyn — w jakiś nieuchwytny sposób wpływ wzajemnie na swoje losy.”

Autorką recenzji jest Agnieszka Szady; całość w Esensji.