Nie znosił kotów, dopóki nie dostał dwóch w spadku, a trzeciego na dokładkę. Interesuje się historią i militariami. Prywatnie mąż Anny Brzezińskiej.

NA ZIEMI NICZYJEJ
ZA KRÓLA, OJCZYZNĘ I GARŚĆ ZŁOTA

Katedra — Mateusz „Achmed” Wodyk i Tymoteusz „Shadowmage” Wronka K: Jaką przyjęliście formę współpracy? Raz jedno, raz drugie pisze fragment — i tak na zmianę — czy może nieco inaczej u Was to wygląda? GW: Wątki i postacie wymyślaliśmy wspólnie, dlatego niejako w sposób naturalny tak też zabraliśmy się do pisania. AB: Mamy taki rytm życia rodzinnego, że pisaliśmy kolejne epizody na przemian — Greg raczej wieczorami, a ja za dnia. Rano sprawdzałam, w jakim miejscu stanęła historia i ciągnęłam ją dalej, chyba że było oczywiste, że któryś z epizodów Greg napisze lepiej — wówczas bez problemów przechodziłam do następnego. czytaj dalej

Poltergeist — Jakub Ćwiek JĆ: Przyznam, że pełen pychy podjąłem się wyszukiwania, które fragmenty są czyje, ale nie widząc śladu szwów darowałem sobie z poczuciem porażki. Rozumiem, że w grę wchodził jeszcze redaktor, ale mimo wszystko — jak udało się Wam sprawić, że tych różnic między poszczególnymi scenami nie widać? I mówię nie tylko o warstwie językowej, ale i samym podejściu, rozłożeniu akcentów... Czyżbyście tym samym obalali mit o różnicy między literaturą „kobiecą” a „męską”? AB: Nie, no, obalać nic mi się za bardzo nie chciało, ale zwierzę Ci się w tajemnicy, że organ, który wykonuje podstawową pracę przy wymyślaniu historii, nie należy do pierwszo-, drugo- czy trzeciorzędowych cech płciowych. :) GW: Sporo czasu poświęciliśmy na opowiadanie sobie o Australijczykach, wojnie i średniowiecznym Ile-de-France, w ten sposób przepracowując poniekąd przebieg całych fragmentów. Siłą rzeczy mieliśmy zbliżone podejście do postaci, scenografii i wydarzeń, co w tekście zaprocentowało. Zdarzało się, że zostawialiśmy jedno drugiemu luki między fragmentami tekstu — to drugie widziało wyraźnie co, gdzie i w jakie otoczenie ma zostać wstawione. Poszło łatwo. czytaj dalej

Poltergeist — Jakub Ćwiek JĆ: „Wielka wojna” jest zapowiedziana jako trylogia. Na początek dostaliśmy pastisz słynnych na cały świat historyjek werbunkowych, jakimi weterani raczyli żądnych przygód młokosów, by ci zaciągnęli się do służby. Wiemy już, że później, w „Na ziemi niczyjej” nie będzie tak wesoło. Czyli, póki co, jak na prawdziwej wojnie, im głębiej tym mniej przygody, a więcej strachu i tragedii — takie jest założenie cyklu... GW: Tak to właśnie zaplanowaliśmy, przejście od lekkiej opowiastki w obszary, gdzie nikomu nie jest już tak wesoło. Obok waloru zmiany stylu, spojrzenia na opowiadaną historię czy nastroju, czytelnik dostanie też obraz dwóch stron tej samej monety — wesołej wojenki, o której zwykle w czasie bezpiecznego dzieciństwa nabywa się płytkiego i lekkiego wyobrażenia, oraz wojny odbieranej nie tak bezpośrednio, ale za to na poziomie bardziej osobistym, w małych, okrutnych wycinkach i bez szansy na jej szerszą analizę czy syntezę, która dałaby szybką odpowiedź na pytanie „Czy warto było?”. Ten kontrast powinien do odbiorcy przemawiać znacznie silniej. AB: Dodam tylko, że trzeci tom jest z założenia jeszcze inny, bo traktuje o losach Polaków na przełomie XIX i XX wieku. Szkielet tego tekstu jest taki, że podczas jednego z rajdów na teren belgijskiego Kongo, jeden z oddziałów armii podpułkownika Lettov-Vorbecka, składający się ze zwartej grupy zdyscyplinowanych askarisów pod niemieckim dowództwem natrafia na zamek, jakby żywcem przeniesiony do serca Czarnej Afryki ze średniowiecznej miniatury. Dowiadują się, że wzniósł go „polski baron”, zesłaniec, który uciekł z Syberii i z namowy króla Leopolda osiedlił się na tym terytorium. A potem na jaw wychodzą kolejne tajemnice :) czytaj dalej