Andrzej Sawicki: Od dawna przymierzałem się do tej opowieści, ale długo nie czułem się na siłach. Zainspirowały mnie krążące w rodzinie strzępy wspomnień o przygodach powstańczych prapradziadka. Te opowieści kłóciły się z literaturowym obrazem powstania styczniowego i podsunęły mi pomysł, by w powstańczych realiach osadzić historię przygodowo-rozrywkową. Trochę z przekory, trochę, by zmienić ponury obraz narodowej tragedii. Tytuł wymyślił się sam i jest właściwie zbitką skojarzeń. Buntowniczy zryw musi opierać się na nadziei, to ona jest najważniejszym czynnikiem sprawczym. Nadzieja na zwycięstwo, na odzyskanie wolności. Powstanie wybuchło w mroźną, zimową noc, a choć zima była wtedy dość łagodna, oczywiście kraj zasypany był śniegiem. A jaki kolor ma śnieg na polu bitwy? I tytuł mamy gotowy.
W identycznej stylistyce utrzymane są tytuły dwóch następnych części.