Ostatni odcinek „Rywala” i kilka pytań o internetowe opowieści

Troszkę mnie rozbawiło to „wyważanie otwartych drzwi”. Pomysł powieści czy opowiadań w odcinkach bynajmniej nie narodził się wraz z wynalezieniem Internetu, jest dużo, dużo starszy. Nie znam historii prasy i nie chce mi się teraz szukać pierwszej takiej publikacji, ale ze szkoły pamiętam, że Sienkiewicz publikował w ten sposób „Trylogię”. Google podpowiada, ze „Ogniem i mieczem” ukazywało się w odcinkach w warszawskim Słowie i krakowskim Czasie w roku 1883. To końcówka dziewiętnastego wieku ;-)

Fanfiki to trochę inna sprawa. Ich autorzy używają bohaterów i/lub świata wymyślonego przez kogoś innego, dlatego siłą rzeczy nie mogą czerpać z nich korzyści finansowych — ryzykowaliby natychmiastowy pozew od właściciela praw autorskich. Czasem właściciele praw udzielają zgody na tworzenie fanfików do jakiegoś swojego dzieła; żeby daleko nie szukać: w Runie kiedyś był konkurs fanfików „Kronik Drugiego Kręgu”.

Natomiast polscy pisarze fantastyki od dawna pisywali różne drobiazgi za darmo, najczęściej dla wydawnictw konwentowych, czasem dla fanzinów — i w sumie szkoda, że te teksty są dostępne tylko dla garstki posiadaczy tych broszurek, wydawanych zwykle w niewielkich nakładach. Internet ma tu zdecydowaną przewagę i korzystanie z niego wydaje się sensowne, bo skoro już pisarz coś napisał za darmo, to czemu nie miałoby się z tym zapoznać więcej osób, nie tylko uczestnicy konwentu czy czytelnicy jakiegoś fanzinu.

Niektórzy pisarze pisują także fanfiki dla czystej frajdy. Pamiętajmy, że nasi, fantastyczni (w obu znaczeniach) pisarze sami też są fanami, a nie tylko biznesmenami, którzy nie tkną klawiatury, jeśli wcześniej ktoś im nie zagwarantuje zapłaty. Myślę, że powinniśmy się z tego tylko cieszyć.

Czy „Rywal” broni się tylko, gdy postrzegamy go jako opowiadanie osadzone w świecie „Wilczego dziedzictwa”? Przyznam, że to stwierdzenie mnie zaskoczyło. Przecież w „Rywalu” nie ma praktycznie żadnych odwołań do skomlikowanej struktury wilkołaczego świata, który Magda stworzyła na potrzeby powieści. Moim zdaniem ktoś, kto nie czytał „Wilczego dziedzictwa” nie traci zupełnie żadnych nawiązań, bo ich tu po prostu nie ma. Bohaterowie także są inni. Prowadzenie narracji z punktu widzenia psa było fajne, tym bardziej, że moim zdaniem Magda zrobiła to znakomicie. Sama mam psy, więc rozpoznawałam wiele zachowań i uważam, że Robin jest psychologicznie całkowicie wiarygodny. A czy w „Wilczym dziedzictwie” są w ogóle jakieś psy?

Natomiast jesli chodzi o te szczegóły, których zabrakło w ukończonej wersji książki, motywy działania bohaterów, itp. — jasne! Jesem jak najbardziej za tym. Szczerze mówiąc, myślałam, że na tym blogu, gdzie pojawiają się pisarze i można im zadawać pytania, będzie mnóstwo tego typu dyskusji. A tymczasem — nikt o nic nie pyta. Autorowi jest trudno pisać o wszystkim, co wymyślił na potrzeby książki, ale czego z oczywistych względów (objętość, obawa przed zanudzeniem czytelników) w niej nie zawarł, ponieważ jest tego po prostu za dużo. Pytajcie, a będzie odpowiedziane! :-)

Konkurs dla publikujących pisarzy, jasne — tylko przydaliby się sponsorzy i/lub fundatorzy nagród ;-) Wtedy frekwencja byłaby gwarantowana.

Limit 3000 znaków jest bardzo ograniczający, napisanie dobrego tekstu o tej objętości wymaga naprawdę znakomitego pomysłu, bo nie ma miejsca ani na rozbudowane opisy, ani na charakterystyki postaci, właściwie na nic, co pomaga budować napięcie. Wszystko opiera się na pomyśle i szkicowo, brawurowo poprowadzonej akcji.

Poza tym po co wprowadzać jakieś sztuczne limity w Internecie? Serwery są pojemne. To nie czasopismo, gdzie trzeba się zmieścić w przewidzianym miejscu. Wydaje mi się, że w Internecie czas (czyli termin przysłania tekstu) może być jedynym i w zupełności wystarczającym limitem.

Ale jeśli masz pomysł na jakiś bardzo, bardzo ciekawy temat, który zainspirowałby wielu pisarzy, to pisz śmiało. Zobaczymy, a nuż ktoś się skusi :-)