Pytania do wydawnictwa

Hej, nie pracuję w Runie, za to coś niecoś chyba wiem... :) Jako że wydawnictwo obecnie się Avangarduje, to podrzucę, co wiem, a jak Avangarda się zakończy, to pewnie ktoś dopowie :)
A nuż będę w czymś pomocna.

1. Z zajęć (specjalizacja wydawnicza) wyniosłam, że ani jednym, ani drugim, wcięcia ustawia się suwakiem. Ale czy w praktyce to wygląda tak samo, jak w teorii, nie wiem... :)

2. Obawiam się, że to streszczenie, pełne niedopowiedzeń, zainteresowania nie wzbudzi. Pozwól, że zacytuję:

"Prosimy o przesyłanie przede wszystkim konspektów powieści (krótkiego streszczenia fabuły, najchętniej w punktach) wraz z początkowym fragmentem tekstu o objętości 10-20% całości."
http://www.runa.pl/strony/9-Nadsylanie-prac.html

"W dziale „Nadsyłanie tekstów” na stronie Runy jest opisane, jak mają wyglądać propozycje wydawnicze. Nie mogę tam jednak znaleźć wyjaśnienia...
* co z opowiadaniami? Czy też trzeba przysłać konspekt i 10-20% całości?

Pojedyńcze opowiadania radzimy wysyłać do czasopism, natomiast zaciekawianie wydawnictwa zbiorem opowiadań nie różni się od zaciekawiania powieścią: najlepiej przysłać krótkie konspekty lub streszczenia wszystkich opowiadań (wraz z puentami — trzymanie wydawcy w niepewności „jak to wszystko się skończy” nie rodzi w nim automatycznie chęci przeczytania manuskryptu od deski do deski), aby pokazać że ich treść jest oryginalna i interesująca, a do tego jedno, dwa lub trzy opowiadania w całości, zależnie jaka ich liczba stanowi 10-20% objętości całego zbioru. Można także dołączyć podczytnik (zwany też blurbem) czyli tekst, który mógłby znaleźć się na tylnej okładce książki. "
http://www.runa.pl/blog/node/23

"Tak w ogóle, najgorszy gatunek propozycji wydawniczych to takie, które w treści maila zawierają tylko stopkę (lub w ogóle nic), lub informację o autorze w stylu „mam 15/17/25/35 lat i mieszkam w X”, konspekt jest w stylu:
1. Przedstawienie bohatera/dzieciństwa bohatera/historii krainy/etc.
2. Bohater spotyka się z X-em.
3. Bohater wyrusza do Y.
itp. punkty nic kompletnie nie mówiące o akcji, napisane chyba tylko po to, żeby „odfajkować” ten okropny, nie wiedzieć po co wymagany element i udowodnić wydawnictwu, że niepotrzebnie się go domagało, bo i tak niczego użytecznego się z niego nie dowie — a generalna wymowa tego wszystkiego jest jedna: „przeczytajcie fragment powieści, on rzuci was na kolana”. Rzecz w tym, że żaden z tekstów dołączonych do tak wyglądających propozycji dotychczas nas na kolana nie rzucił."
http://www.runa.pl/blog/node/25#comment-292

3. Polecam zapoznać się z ofertą Runy... :)
Z ostatnich przychodzą mi do głowy "Wykonawcy Bożego Zamysłu" Zorana Krušvara albo "Psalmodia" Michała Krzywickiego. Na podstawie tego oceniam, że Runa nie ocenia książek na zasadzie bulwersujące / niebulwersujące :)

4. Nie mam zielonego pojęcia... ;) Ale słyszałam, że ilustracje autorskie są dobre, to część wydawców się bardzo cieszy, bo to dla książki dodatkowy walor i pewność, że będą oddawały ducha książki. Ale w tym wypadku nie Runa jest moim źródłem informacji, więc tak sobie gdybam... :)
Z drugiej strony, wiele wydawnictw podkreśla, że na okładkę autor nie ma wpływu. Może mieć, może być z nim skonsultowana - ale nie musi.
A do gdybania nieśmiało dodam, że jeśli książka zostanie przez wydawnictwo przyjęta entuzjastycznie, to pewnie będzie sporo czasu na dyskutowanie o okładce :)

Powiem tak: wiek nadsyłającego/autora nie jest dla nas ważny i to do tego stopnia, że zastanawiam się, skąd w ogóle biorą się tego rodzaju pytania — a pojawiają się one stosunkowo często w nadsyłanych do nas propozycjach wydawniczych. Od strony formalnej zawieranie umów z małoletnimi jest jak najbardziej możliwe — reguluje to bodajże Kodeks cywilny, co każdy może sam to sprawdzić w Internecie w dwie minuty. O co więc chodzi?

Pytanie o wiek może mieć, moim zdaniem, dwa podteksty: obawę, że tekst zostanie z tego powodu z miejsca odrzucony lub nadzieję, ze zostanie potraktowany łagodniej. Osobiście przypuszczam, że wszyscy, którzy piszą o wieku „w pierwszych słowach swojego listu” zawierającego propozycję wydawniczą przysyłaną do wydawnictwa, liczą na jakieś ulgi — w przeciwnym wypadku w ogóle by o tym nie wspominali, bo po co?

Rozwiewam wątpliwości: nie odrzucamy propozycji wydawniczych tylko dlatego, że autor ma lat 13 lub 85, ale też nie stosujemy taryfy ulgowej przy ocenie tekstów. Jeśli więc nadesłana powieść jest „bardzo dobra jak na trzynastolatkę” ale oceniana obiektywnie jest naiwna, wtórna i kiepsko napisana, to za wiek autora nie ma żadnych „dodatkowych punktów”. Nie napiszemy przecież na okładce „czytajcie, pamiętając, że to napisała trzynastolatka i nie oceniajcie zbyt surowo”.

Co do wcześniejszych publikacji — gdyby ich brak oznaczał niemożność debiutu, nie byłoby żadnych nowych pisarzy, bo każdy kiedyś musi zacząć :-) Jednak rzeczywiście, debiut powieścią jest raczej mało prawdopodobny głównie z uwagi na to, że trudno sprzedać książkę autora, o którym nikt wcześniej nie słyszał. Doradzam zatem pisanie najpierw opowiadań, wysyłanie ich na wszelkie możliwe konkursy (w tym na konkursy dla nastolatków, gdzie kategorie wiekowe mogą mieć znaczenie i gdzie można się załapać na łagodniejsze traktowanie z powodu wieku) oraz do czasopism, i odłożenie prób debiutu książkowego do chwili, kiedy dzięki sukcesom opowiadań nazwisko autora stanie się już rozpoznawalne.

Uff... mam nadzieję, że nie było to zbyt brutalne. Ale skoro odpowiedź miała być sensowna, nie bardzo wiem, co innego mogłabym napisać.

Nadesłać oczywiście można. Tyle tekstów do nas przychodzi, że jeden więcej czy jeden mniej to naprawdę żadna różnica ;-)

To, że fragmenty były już wcześniej publikowane, może mieć znaczenie lub nie. Wszystko zależy od okoliczności — a także od tego, gdzie były publikowane (strona autora czy znany serwis w rodzaju Esensji).

A tak w ogóle i tak najważniejsze jest to, co zawsze, tzn.: czy autor opublikował już jakieś opowiadania (im więcej, tym lepiej) w czasopismach papierowych lub w znanych serwisach internetowych, czy zostały one nagrodzone/wyróżnione w jakichś konkursach, i w związku z tym: czy jego nazwisko jest już znane szerszemu gronu czytelników fantastyki. Oraz to, czy nadesłany tekst jest jedynym dziełem autora, czy planuje on/ona kolejne książki i czym się zajmuje zawodowo.

To wszystko powinno być napisane w mailu dołączonym do propozycji wydawniczej. Tak w ogóle, najgorszy gatunek propozycji wydawniczych to takie, które w treści maila zawierają tylko stopkę (lub w ogóle nic), lub informację o autorze w stylu „mam 15/17/25/35 lat i mieszkam w X”, konspekt jest w stylu:
1. Przedstawienie bohatera/dzieciństwa bohatera/historii krainy/etc.
2. Bohater spotyka się z X-em.
3. Bohater wyrusza do Y.
itp. punkty nic kompletnie nie mówiące o akcji, napisane chyba tylko po to, żeby „odfajkować” ten okropny, nie wiedzieć po co wymagany element i udowodnić wydawnictwu, że niepotrzebnie się go domagało, bo i tak niczego użytecznego się z niego nie dowie — a generalna wymowa tego wszystkiego jest jedna: „przeczytajcie fragment powieści, on rzuci was na kolana”. Rzecz w tym, że żaden z tekstów dołączonych do tak wyglądających propozycji dotychczas nas na kolana nie rzucił.

Nie martw się więc o to, żeby nie marnować naszego czasu ;-) Przeciwnie — napisz mail tak, żeby nas zachęcić do przeczytania konspektu i fragmentu tekstu od razu po przeczytaniu maila, do którego będą dołączone.

Widzę ogromną wiedze której tylko pozazdrościć z pewnością lepsza ta rada od rady pana Mateusza, dziękuje za tak wyczerpującą odpowiedz i ukierunkowanie. Dla mnie jako początkującego pisarza ( bez pracy ) wiele to znaczy. szczególnie ze pisanie zawsze szło mi dobrze ale nigdy nie traktowałem tego poważnie aż do początku tego roku kiedy to samo przyszło i zacząłem pisać nie mam żadnego planu a jedynie pewien ogólny zamysł, jednak teraz myślę ze taka "lista zakupów" była by zdecydowanie na miejscu. Pozdrawiam serdecznie P.S. O co chodzi z tym Arkuszem jesli wolno zapytac ???

Odpowiedzi na oba pytania brzmią: nie.

Nie, nie opłaca się pisać książek. A przynajmniej przez pierwsze kilka lat zdecydowanie się to nie opłaca. Z wszelką pewnością honorarium otrzymane po pierwszej opublikowanej książce nie wystarczy na to, żeby się z niego utrzymać i w spokoju pisać następną.

I nie, 150 tys. znaków (bez spacji? — a czemuż to, przecież spacje to ważne znaki, tekst bez nich jest nieczytelny, a w polskiej praktyce wydawniczej posługujemy się liczbą znaków ze spacjami; 1 arkusz autorski to 40 tys. znaków ZE SPACJAMI) to nie za mało na opowiadanie; bywają opowiadania znacznie krótsze.

Pozdrawiam,

Chciałabym napisać jeszcze coś o Wilżyńskiej Dolinie, ale raczej nie będzie to po prostu zbiór opowiadań, które ukazały się w różnych miejscach. Lubię zbiory, które stanowią fabularną całość, poprzez kolejne odsłony opowiadając jakąś historię. W przypadku Wilżyńskiej Doliny historia musi sięgnąć w przyszłość po zakończeniu wojny z „Sagi o Twardokęsku”, ale w miarę bliską, bo nie chce mi się wymyślać, co będzie, kiedy następne pokolenie w nieunikniony sposób zainauguruje rewolucję przemysłową i starcie Północy z Południem. Czyli będzie jeszcze zbiór opowiadań, powiązanych ze sobą, z bliskiej przyszłości i dość wyizolowanej scenografii. Cyklami jestem na razie zmęczona bardzo mocno.

Do świata włoskiego również zamierzam wrócić, zresztą od początku był taki plan. Mam w głowie mocno już zarysowaną powieść, wybiegającą z kolei mocno w przyszłość w stosunku do „Wód”. Nie będzie w niej żadnego questu ani młodocianego bohatera z wielką przyszłością zaklętą w przepowiedni, tylko starzejący się mag w gnijącym imperium. Mnóstwo optymizmu, znaczy. Jak zwykle :)