Gołębie Hitchcocka

Może się narażę, ale przyznam się, że nie lubię gołębi. Nie tylko dlatego, że przeszkadzają mi w pracy — trzy rozbiły się o szyby mojej historycznej pracowni. Wybaczam im także, że bombardują gdańską starówkę niemal jak armia czerwona w 1945 roku.
Na jednym ze spacerów spojrzałem na te gruchające ptaszyska okiem dorosłego, tak bez sentymentów.
Przeżyłem szok.

Ptaszyska te mają pasożytniczą naturę, na moich oczach brały bez zażenowania chleb od roześmianych dzieci, nie dając nic w zamian. Nie zamachały nawet w podziękowaniu skrzydełkiem, ani nie wzbiły się ponad głowy roześmianej dziatwy, by zatoczyć choćby pętle (wiem, że to nie orły, ale mogłyby się choć postarać). Nasycone uciekły na parapety pobliskich domów. Dodatkowo, gołębie nie są dla siebie miłe. Na oczach maluchów, walczą o jedzenie, odtrącając najsłabsze osobniki. Potrafią zadziobać na śmierć przysłowiową „brzydką kaczuszkę”.

I tu pojawia się problem, co rodzic ma powiedzieć swojemu dziecku. Robić dobrą minę do złej gry i mieć nadzieję, że pociecha wyrośnie z dokarmiania gołębi zanim zrozumie ich ohydną naturę. A może pomóc jej rozszyfrować dramat rozgrywający się wśród gruchania i trzepotu skrzydeł, by później, gdy dorośnie, nie przeżyła szoku.

A tak na poważniej, to pojęcie gołębi można zastąpić bajką. Którą wybrać opowieść, by opowiedzieć dziecku o tym, co je otacza. Zazdroszczę choćby Nygusowi Sveinowi jego talentu — tego jak opowiada swoim bajkami (także własnymi rysunkami) o rzeczach trudnych dla dzieci i ich rodziców.
Przeczytałem w życiu dużo bajek. I wiem po jak cienkiej rodzic stąpa linie.
Obiecałem kiedyś swojej córeczce, że i dla niej napiszę bajkę. Teraz, kiedy wieczorami próbuję to zrobić, wiem jakie to trudne. Ostatnio powiedziałem jej, że będzie mogła ją przeczytać dopiero, jak już będzie dorosła. Dlaczego dopiero wtedy? To proste. Bo może, kiedy trochę dorosnę, jeszcze inaczej spojrzę na gołębią naturę.

Michał Krzywicki