Narciarz czyli niewykorzystane pisarskie inspiracje

Nie tak dawno wpadł mi w ręce zeszyt, w którym zapisywałam sobie różne zabawne historyjki z życia wzięte, przeważnie zasłyszane od znajomych. Niestety, zapału do tego zapisywania wystarczyło mi jedynie na dwie strony. Zawsze to jednak coś. Choćby taka historyjka o narciarzu nie odpłynęła dzięki temu w zapomnienie... Czy faktycznie jest prawdziwa, nie wiem, ale zasadniczo nie widzę przeciwwskazań.

Z Boguszka był zapalony narciarz, z takich, co to każdą zaoszczędzoną złotówkę wydają na sprzęt. Wiadomo, głupio pojawić się na stoku w zeszłorocznym modelu bielizny termoaktywnej — a nuż się człowiek schyli, coś tam przesunie się do góry, co innego w dół i jakiś znawca zobaczy!

Tenże Boguszek zaprosił do siebie kumpli na imprezkę. Popili już nieźle, a że przy takim gospodarzu temat nart musiał prędzej czy później wypłynąć, to i wypłynął. Od słowa do słowa, Boguszek wydobył z szaf i różnych zakamarków sprzęt i poszczególne elementy stroju narciarskiego, a że całemu towarzystwu humor dopisywał, niedługo trwało, zanim dał się nakłonić, żeby zaprezentować się kolegom w owym zestawie. Czy przy kumplach zmieniał także bieliznę, pozostanie tajemnicą, z pewnością jednak ubrał się w spodnie i kurtkę, założył gogle, kask, rękawice, buty narciarskie i, oczywiście, narty. A skoro już stał w pełnym rynsztunku, czemu nie miałby spróbować, jak się do szusowania nadaje klatka schodowa?

Pomknął zatem w dół schodów, zachwycony ślizgiem. Na nieszczęście sąsiadka akurat wracała do domu, Boguszek nie zdołał wyhamować. Poturbował kobiecinę, samemu kończąc na ścianie. Koledzy pozbierali go szparko i przetransportowali z powrotem do mieszkania.

Rankiem, kiedy na uczestników libacji spłynęła cząstkowa trzeźwość, kumple opowiedzieli Boguszkowi o wieczornych ekscesach. Nie wierzył, że mógłby dopuścić się takiej profanacji, dopóki nie pokazali mu połamanych nart — wtedy zaś biedak wpadł w rozpacz, bo to przecież tyle kasy, a tu sezon w pełni i w ogóle. Dobrzy koledzy poklepali go po plecach, żeby się aż tak tym sprzętem nie przejmował, ponieważ, prawdę mówiąc, większy problem może mieć z sąsiadką.

Na Boguszka padł blady strach, no bo — ostatnie piętro, na nim tylko dwa mieszkania, wiadomo więc, kto odpowiada za zdarzenie. Odświeżył się nieco, żeby sąsiadki dodatkowo nie przestraszyć, i pognał do kwiaciarni. Z wiechciem w garści zapukał do mieszkania obok.

Otworzył mu sąsiad, Boguszek wyjaśnił zatem pokornie, że on do małżonki, przeprosić, na co mężczyzna zaczął się krygować, ależ nie trzeba, wszystko w porządku, naprawdę, szkoda zachodu, Boguszek jednak nalegał, że jeśli tylko małżonka w domu, to on by bardzo chciał porozmawiać, na co sąsiad, że, no, niestety, małżonka w szpitalu. Boguszek odrobinkę zzieleniał, wydobył od faceta nazwę szpitala i numer pokoju i, wiechcia z rąk nie wypuszczając, popędził szukać poszkodowanej.

Do szpitala trafił, rzeczony pokój odnalazł, zapukał grzecznie, wszedł. W środku cztery łóżka, trzy z nich zajęte, ale żadna z kobiet sąsiadki nie przypomina, natomiast czwarte łóżko gładko zasłane, tak że widać, że wolne. Boguszek przepytał panie, czy taka a taka tu aby nie leżała. Okazało się, że owszem, leżała, ale gdzieś kobiecinę zabrali.

Całkiem już spanikowany, że się sąsiadce pomarło, Boguszek popędził do lekarza dyżurnego i wypytuje o panią Małyńską, czy obrażenia poważne, jakie są rokowania. Lekarz na to:

— Eee, nie, ma tylko drobne stłuczenia, stan ogólny niezły, ale posłaliśmy ją na obserwację psychiatryczną, bo się upiera, że ją na klatce schodowej narciarz potrącił.

Magda Parus