„Teraz s***synu nie dorwiesz już pajacyka”

„Przypadek Wojciecha Cejowskiego pokazuje dobitnie, że samo zainteresowanie światem i obcowanie z najróżnorodniejszymi kulturami to jeszcze nie wszystko”.
Od miłości i nienawiści gorsza jest obojętność:) Nie jestem z wami, to jestem przeciw wam. A może niektórzy po prostu nie chcą robić przykrości (dla przykładu) homoseksualistom, mniejszościom narodowym i starają się ich zauważać po swojemu.
A trochę poważniej, można choćby rzec, że nietolerancja jest tak stara jak homoseksualizm. To oczywiście niczego nie wyjaśnia i nie jest powodem, by o tym przestać rozmawiać.

W tle lekcji o holocauście, raz czy dwa, zrobiłem wybranym klasom ćwiczenie. Prowokująco wystawiłem ich i rodziców na najcięższą z prób:) Mówię, że Hitler wszystkiego nie załatwił i w większości - oni i ich rodzice są Żydami (wyjaśniam to psedohistorycznie:) Proszę też swoich uczniów, że jeżeli chcą to przekazać rodzicom, niech nie robią tego przy obiedzie, bo się zakrztuszą. Nad ławkami pojawiają się chytre uśmieszki, więc porozumienie jest:) Potem czekam cierpliwie parę dni na reakcje i odnoszę sukces: „Pozdrowienia od mojego ojca, Żyda” – mówi uczennica z krzywym uśmiechem. (Tu wielki szacunek, jeżeli kiedyś to przeczyta). „Pan chciał ich sprowokować – mówi rodzic po wywiadówce – to rozumiem. Ale po co zaraz wyzywać”. Człowiek rzekł to bez urazy, ale nie zaobserwowałem uśmiechu na jego twarzy.

"Jeśli nie znamy osobiście nikogo niepełnosprawnego, nikogo, kto by się przyznawał do narodowości żydowskiej, nikogo otwarcie homoseksualnego, nikogo, kto miałby skórę w kolorze innym niż biały, nikogo, kto nie byłby katolikiem, musimy bazować na informacjach i opiniach z drugiej ręki. "

Tak się zastanawiałam, bo chciałam napisać, że to chyba wśród starszego pokolenia, ale faktycznie mieszkańcy mniejszych miejscowości nie wszyscy hurtem idą na studia albo do pracy w większych aglomeracjach(bo tam na pewno najpierw poznają Nigeryjczyka na roku, niepełnosprawnego kolegę, potem otwartych mniej lub bardziej homoseksualistów wśród znajomych bliższych lub dalszych, nie mówiąc już o innych religiach albo osobach niereliginych). Z drugiej strony są wyjazdy do Anglii, a tam trudno nie poznać innych emigrantów...
Nie, myślę, że to jednak żadna egzotyka w XXI wieku. Dla mnie "tygiel kulturowy" jest czymś całkiem naturalnym i chyba nie jestem wyjątkiem...

Mój debiut był tak niedawno, że mogę się przyznać do myślenia-po-debiutancku.

A dlaczegóż to miś miałby nie wyrwać ręki pajacykowi? Wyobraźmy sobie wielkiego pluszowego niedźwiedzia, którym szarpie wielki pluszowy gniew - a naprzeciwko niego kruchego, łagodnego pajacyka o kończynach cienkich niczym gałązki... I układ sił wygląda już zupełnie inaczej.

Oczywiście w opowiadaniu nie było nic o rozmiarach adwersarzy. Jednak wspomina się o szyderczym uśmiechu pluszaka - i to szyderstwo sugeruje, że gdzieś w środku niedźwiadka czai się potężne zło. Teorię tę potwierdza też użycie przez chłopca słowa znów ("znów odgryzł mu rękę"). Czyli niedźwiedź wyraźnie ma skłonność do czynów niegodziwych.
:)

„Dla uważnych pozostaje jeszcze kwestia błędów w opowiadaniu. Dziś bym się ich ustrzegł. Przecież wiadomo, że pluszowy miś nie dałby rady drewnianemu pajacykowi.”

Otóż to, święte słowa :-) Tak właśnie wygląda już-nie-debiutant, który pomyślnie przetrwał „chrzest bojowy” w wydawnictwie i rusza na podbój świata :-)