Magda Parus — Rywal, odc. 3

odcinek 1, odcinek 2

Jarek pojawił się we wtorek wieczorem z wazonikiem, niewiele mniej szkaradnym niż tamten rozbity, i piłką dla Robina.

— Ojej, dziękuję — ucieszyła się Ewa. — Robin wprost przepada za piłeczkami. Robuś, zobacz, co dostałeś!

Przez chwilę Robin zmagał się z problemem, co powinien zrobić. Olać prezent, dając do zrozumienia, że osoba ofiarodawcy ma dla niego znaczenie? Czy zachować się zgodnie z oczekiwaniami Ewy i odegrać szaleńczą radość?

Zdecydował się na drugie rozwiązanie. Wydało mu się przebieglejsze, zwłaszcza że Jarek bez wątpienia spodziewał się po nim innej reakcji.

Podskoczył radośnie, a kiedy Ewa rzuciła mu piłkę przez pokój — niezbyt mocno, ze względu na brak przestrzeni — popędził i schwycił ją w locie. Podbiegł z nią do Jarka.

— O, teraz już się od niego nie opędzisz — stwierdziła Ewa. — Uwielbia, kiedy goście się z nim bawią.

Jarek patrzył na Robina, jakby usiłował tym spojrzeniem coś przekazać. Ostatecznie jednak wyjął mu piłkę z pyska i rzucił, zapewne świadom faktu, że Ewa uważnie go obserwuje.

— On się nigdy nie męczy? — spytał czterdzieści minut później.

Robin wpatrywał się w niego, merdając zachęcająco ogonem. Starał się nie przesadzić: gdyby okazał się zbyt namolny, Ewa schowałaby piłkę, w tej chwili zaś był po prostu szalenie sympatycznym pieskiem, kulturalnie dopraszającym się zabawy.

— Teriery mają mnóstwo energii — wyjaśniła z dumą Ewa. — Dzisiaj po pracy już mu przez godzinę rzucałam piłkę. Na głównej alejce, wiesz, bo jakoś pewniej się czuję w świetle latarni. Do lasu po ciemku w ogóle się boję wychodzić, zwłaszcza teraz. Wczoraj pani Jadzia widziała na śniegu ślady krwi. Myślisz, że to znowu jakiś zagryziony pies?

— Albo lis podwędził kurę z gospodarstwa. Nie panikuj. — Jarek uśmiechnął się pobłażliwie. — Pani Jadzia to jedna z naszych sąsiadek?

— Z tego niebieskiego domku w drugiej alejce. Nie poznaliście jej jeszcze? Ma husky.

Taa, skundleńcowi dziwnie zależało na odwróceniu uwagi Ewy od tematu rozszarpanego psa. Robin trącił intruza piłeczką w kolano. Ich spojrzenia się spotkały. Jarek wyjął mu zabawkę z pyska i rzucił.

— Oj, nie tak mocno — wyrwało się Ewie. Natychmiast uśmiechnęła się przepraszająco.

Na szczęście nie odbierała sygnałów, jakie Jarek wysyłał jej niemal od początku wizyty. Rozmawiali o domku odmieńców, o tym, jak im się mieszka, ale pchlarz nieustannie, niby to mimochodem, starał się nakłonić Ewę, żeby z obrotowego krzesła przesiadła się na sofę. Ilekroć jednak choćby spróbował klepnąć miejsce obok siebie, wskakiwał tam Robin i szturchał piłką jego dłoń.

Może zresztą Ewa celowo ignorowała wysiłki Jarka? Z jej rozmów z Martą Robin dowiedział się, że miała nieprzyjemne doświadczenia z pewnym samcem, na długo przed tym, nim on z nią zamieszkał. Potem już Robin jej bronił, skutecznie odpędzając konkurencję.

— Co to za rejestracja, NEL? — zapytała Ewa.

— Warmińsko-mazurskie. Jesteśmy spod Ełku. Tomek i Ania chcą poszukać dobrej pracy, a tutaj istnieje więcej możliwości. W Warszawie przeraziły nas ceny, zwłaszcza że zależało nam, żeby mieszkać trochę bardziej na łonie natury. Słuchaj, wygodnie ci na tym...?

Robin oparł się łapami o jego kolano i sugestywnie poruszył pyskiem, w którym trzymał piłkę.

— Zrobić ci jeszcze coś do picia? — Ewa podniosła się z krzesła.

Kiedy przeszła do kuchni, Jarek zabrał Robinowi zabawkę.

— Przestań, albo wepchnę ci tę cholerną piłkę do pyska i wyjmę przez odbyt — warknął, nachylając się nad nim.

— To ty warczałeś? — Ewa odwróciła się od blatu, spoglądając na Jarka ze zdziwieniem.

Robin uniósł fafle. Koleś chyba nie sądził, że go zastraszy?

— Staram się znaleźć z nim wspólny język. — Jarek uśmiechnął się cierpko.

— Ale warczenie wyraża negatywne emocje. Jeśli chcesz się z nim zaprzyjaźnić, spróbuj raczej zaskomleć. To znaczy, coś w tym stylu. — Zademonstrowała.

Nie da się ukryć, że Ewa miewała fajne pomysły: Jarek aż się skrzywił. Chociaż może chodziło mu bardziej o to, co Ewa przypadkowo zdołała wyrazić tym skomleniem. Aczkolwiek trudno oczekiwać po człowieku, żeby wypowiedział się zrozumiale w psiej mowie, Ewie zadziwiająco często udawały się przekazy typu: „Płonę, czekając na ciebie, ognisty buhaju”.

— Chyba kumam — powiedział Jarek.

— Zjesz coś? Tyle że mam jedynie sery. Pewnie nie jesteś wegetarianinem? — Popatrzyła na niego wyczekująco.

— Nie, dzięki, niedawno jadłem.

Zmarszczyła brwi i znowu odwróciła się w stronę blatu. Ha, skołtuniony kudłacz myślał, że może rozszarpywać w lesie pieski i mimo to zostać ulubionym zwierzakiem Ewy?

— Czekam na piłeczkę, koleś — ponaglił kpiąco Robin.

Jarek spojrzał na niego z namysłem, a potem, przekładając piłkę do lewej ręki, podszedł do miski Robina. Stała przy ściance oddzielającej kuchnię od korytarzyka, skąd wchodziło się bezpośrednio do pokoju.

Robin obserwował go spode łba. Warknął cicho. Jarek bezczelnie powoli nabrał garść chrupek i wsypał je sobie do ust.

A potem, właśnie kiedy Robin miał na niego skoczyć, Jarek się zakrztusił. Przez chwilę nie potrafił złapać oddechu, jedynie poświstując, aż w końcu szaleńczo się rozkaszlał. Piłka wypadła mu z dłoni i potoczyła się w kierunku kominka.

Przybiegła zaniepokojona Ewa.

— Co się stało?

Jarek ciągle kaszlał, opierając się ręką o ścianę, niezdolny udzielić odpowiedzi.

Przekrzywiwszy łeb, Robin merdał ogonem, okazując serdeczne zainteresowanie sytuacją.

— To wersja mini, koleś — burknął. — Tobie by się przydał raczej maxi adult. Następnym razem pilnuj własnej miski.

Ewa klepała Jarka po plecach, zbyt delikatnie, by przyniosło to wymierny efekt.

— Chciałem... skorzystać... — Jarek wskazał drzwi do toalety w głębi korytarzyka. Z oczu ciekły mu łzy.

Zadowolony Robin podreptał po piłkę.

odcinek 4