Ewa Białołęcka

Nim opowiem wam o przedmiocie, który wykładany był w koedukacyjnej szkole madame Flageolet, chciałabym nadmienić, że był to przedmiot wyjątkowo przeze mnie lubiany. Być może było to z powodu wielce przystojnego, błękitnookiego profesora Williama, a może, po prostu, był to przedmiot nader intrygujący i nowatorski.
Każdy z nas, zapewne zna powiedzenie, że coś jest palcem na wodzie pisane. Otóż przedmiot ten, w żadnym wypadku, nie był palcem na wodzie pisany, choć miał z tym powiedzeniem wiele wspólnego.
Szanowny pan William uczył nas odbierania, wysyłania, sortowania i składowania korespondencji wodnej na przedmiocie, który nazywał się nie wybrednie „korespondencja wodna”. Nasz dzień lekcyjny polegał na ćwiczeniu tej, nie tak łatwej, techniki. Co ranek przychodziliśmy nad małe jeziorko i dobieraliśmy się w pary. Następnie, każdy zajmował, specjalnie na ten przedmiot, przygotowane krzesełka. Samo pisanie nie sprawiało aż takich problemów. Wystarczyła pewna ręka i dużo praktyki. Mankamentem tego rodzaju korespondencji było to, że list musiał być napisany jednym ruchem. Pisanie, więc zaczynało się od włożenia palca do wody. Następnie adresat musiał wykonywać powolne, dokładne ruchy. Drżenie ręki mogło doprowadzić do rozmycia się całej treści. Kiedy, wraz z adresem na początku i podpisem na końcu, wszystko było gotowe trzeba było ostrożnie wyciągnąć palec. W dalszej kolejności uczyliśmy się samego wysyłania. Polegało ono na subtelnym pchnięciu tekstu, który powoli płynął prosto do korespondenta. Sposób w jaki list trafiał do właściwego adresata był niewytłumaczalny. Łamał sobie nad tym głowę nawet nasz uroczy belfer, ale bez skutku.
Kończąc, chciałam podzielić się osobistą refleksją, iż nie znam bardziej romantycznej metody pisania listów.

Oto nowy przedmiot, który madame Flageolet postanowiła rozpocząć w swojej szkole.
Każdy wie co to plastyka, ale nikt nie wie, jakie daje ona możliwości!
To co zostaje namalowane na kartce, można z łatwością z niej wyjąć. Bo rysunek staje się żywy - można malować przedmioty, a potem ich używać!
To co ulepione z plasteliny można rozciągać na dowolne długości i nigdy się nie urwie, bo zachowuje się jak guma. Jest elastyczne i skoczne jak piłka, oraz niezniszczalne, bo potrafi wrócić do swojego pierwotnego kształtu.
I na owej plastyce właśnie uczniowie mogą sięgać w głąb swojej wyobraźni i malować, tworzyć, lepić przedmioty które ożywają. Może to być chmura deszczowa, drewniany płot, krzesło czy liście. Wszystko to ma ich chronić i im pomóc w razie niebezpieczeństwa.
Tak więc Żywotna Plastyka to przedmiot który żyje własnym życiem...

Koedukacyjna szkoła madame Flageolet posiada bardzo bogaty program edukacyjny. Jednym z przedmiotów, który cieszy się ogromną popularnością jest MAGICZNE PRZYSPOSOBIENIE OBRONNE, które prowadzi nikt inny jak sam dzielny OŁOWIANY ŻOŁNIERZYK. Skąd tak duże zainteresowanie? Otóż jest to jeden z nielicznych przedmiotów, który wymaga zaangażowania ciała i ducha. Lekcje prowadzone są w przestronnych salach z pełnym wyposażeniem, do którego zaliczamy m.in.kolorowe mundury, czujniki czarów, gaśnice do płomiennych zaklęć i ogromne pokłady magicznych ksiąg. Każda lekcja rozpoczyna się od tanecznej musztry, po której uczniowie żwawo przystępują do praktycznego zdobywania wiedzy. Żacy uczą się celnie strzelać zaklęciami, znają tajniki podstaw mentalnej samoobrony oraz potrafią udzielać przedmagicznej I pomocy.
Wszystkie te umiejętności słuchacze mogą zaprezentować, na odbywających się corocznie międzyszkolnych, prestiżowych zawodach z cyklu " Waleczni Magicy". Organizowany turniej cieszy się ogromnym uznaniem
i pozwala faworytowi otrzymać tytuł " Szlachetnego Magika".

Jedna z lekcji w koedukacyjnej szkole madame Flageolet to botanika użyteczna. Uczniowie poznają na tych zajęciach tajniki hodowania roślin o magicznych właściwościach. Komponują własne nawozy, śpiewają roślinkom serenady by lepiej rosły, szyją i zmieniają im ubranka – bo jak każdy wie, tylko roślina elegancka i zadowolona z życia daje obfite plony.
Młodzież uczą się także, jak zbierać poszczególne rośliny ( np. akację polerującą jedynie pomiędzy godziną 4 a 5 nad ranem, koniecznie stojąc na jednej nodze, a mlecz lewitujący w słoneczne dni nieparzyste, a pomocą rybackiej sieci).
Ważną częścią zajęć jest część praktyczna po-zbiorowa. Podczas której uczniowie zapoznają się ze sposobami wykorzystania poszczególnych roślin. Dowiadują się jak tworzyć eliksiry miłosne dla misiów koala, krople do nosa powodujące natychmiastowy porost brwi, lub proszki za pomocą których kurz sam się zbiera i wylatuje grzecznie z mieszkania.
Przedmiot co roku kończy się sprawdzianem podczas którego każdy z uczniów musi zebrać nasiona z paproci ogniolistej (nie tracąc przy tym brwi i większej części stroju), oraz przygotować z nich wywar służący do natychmiastowego rozpalenia grilla w deszczowy dzień.

Nie wiem czy słyszeliście o jednym z ciekawszych przedmiotów w koedukacyjnej szkole madame Flageolet, na który miałem okazję uczęszczać. Była to mianowicie lekcja śpiewu. Bynajmniej nie był to śpiew, jaki co ranek wykonujemy do lustra w łazience. Te ćwiczenia wokalu były ściśle związane z ptakami, wszakże tak trzeba je było zachęcić, by to one nam akompaniowały. Spore to było wyzwanie, nawet dla wyćwiczonych śpiewaków, albowiem nie każdy potrafił umiejętnie zachęcić te zwierzątka do współpracy.
Na początku większość naszych prób kończyła się fiaskiem. Na szczęście studiowanie śpiewu w szkole madame Flageolet dawała potrzebną do praktyki wiedzę. Otóż przykładałem się do nauki porządnie. Choć nie łatwo było podczas zajęć, które ze względu na swoją oryginalność, odbywały się w plenerze. Kiedy słońce ślicznie świeciło, a wiaterek rozwiewał włosy, człowiek aż się palił by zrobić sobie krótką przerwę. Tylko dzięki sumiennej pracy dowiedziałem się, że istnieje około dziesięć tysięcy różnych gatunków ptaków. Zależnie od tego, czy chciało się śpiewać z kolibrem, czy z większymi ptakami trzeba było odpowiednio dobrać tonację, a także zaśpiewać melodię, która miała zachęcić zwierzątko do przyłączenia się. Każdy dźwięk musiał być wyważony, niezbyt agresywny, ale jednocześnie wystarczający by zaintrygować ptaka. Nie wyobrażacie sobie jak niewiarygodnie brzmiała muzyka, kiedy nasza, skądinąd piękna, nauczycielka, pani Jasnolica wpadała w swoisty trans. Zaczynało się niewinnie. Chciała pokazać nam jak to zrobić. Zachęcała jednego ptaszka i śpiewali sobie na dwa głosy. Jednak, kiedy pani Jasnolica zamykała oczy, zapominała o całym świecie. Przestawaliśmy wtedy dla niej istnieć i rozpoczynała się ptasia filharmonia. Nauczycielka, niczym dyrygent, koordynowała coraz większą ilość latających zwierząt.
Nigdy nie udało mi się dojść do takiego poziomu umiejętności, a mój zawód nie jest związany jakkolwiek ze śpiewem z ptakami. Jednak kiedy czasami jestem w ogrodzie i słyszę śpiew tych stworzeń to przypominają mi się czasy szkolnej młodości i śliczna pani Jasnolica. Jeśli kiedykolwiek będę miał dzieci, doskonale wiem do jakiej szkoły je pośle.

Najciekawszym przedmiotem nauczania w szkole madame Flageolet był zawsze NoPBTiJN czyli Nauka o Prawdziwości Baśni Tysiąca i Jednej Nocy. Na czym ona polegała? Ha nie tak łatwo opisać moją ulubiona lekcję. Zacznijmy może od tego, że prowadził ją Pan dr Ali Baba. Był to postawny i brodaty mężczyzna z przepiętą szablą u pasa. Owa szabla służyła mu jako wskaźnik. Dr Ali Baba pokazywał nam np. funkcjonowanie magicznych zaklęć zamykających, ujeżdżanie dżina, a także sposoby na to jak skraść pocałunek pięknej księżniczce. W czasie tych lekcji mieliśmy wielokrotne wyjazdy plenerowe, dzięki którym mogliśmy wykorzystywać naszą wiedzę w praktyce. Bo przecież chodzimy do takiej wyjątkowej szkoły by zdobywać doświadczenie a nie teorię.

Bardzo fajne. Aż miło popatrzeć.