zaprzyjaźnione blogi

To praca posunęła się już daleko. Jeszcze chwila i książka pokaże się na rynku i wtedy nawet przez wiki-biurokrację zostaniesz uznana za prawdziwą pisarkę :P

A skąd to można wiedzieć, o co mu tak naprawdę chodziło? Jest takie cudowne powiedzonko „diabeł ukryty jest w szczegółach” — a jakiż może być milszy sercu szczegół, niż literka nieco większa albo nieco mniejsza? ;-)

Ja wiem, ale zawszeć to miło pogadać o duperelach :)

Rada Języka Polskiego jest od patrzenia, jak się rozwija język, rozdzierania szat przez jakiś czas, a potem uznawania różnych nowinek za poprawne :-p

„Obecnie całe mnóstwo książek o tematyce fantastycznej jest mocno antyklerykalna (ludzie, nie wiem co wy się tak uparliście na ten Kościół, można raz czy dwa, ale tak na okrągło, to już się robi nudne...).”

Nie odpowiedziałam na ten fragment bynajmniej nie dlatego, że uznałam go za mało istotny. Wprost przeciwne: apel w nim zawarty jest silny i zapada w pamięć, nie chciałam więc odpowiedzieć pochopnie :-)

OK, do rzeczy. Pewne gatunki fantastyki, jeśli mają być napisane rzetelnie i wiarygodnie, nie mogą pomijać tematu organizacji religijnych i/lub kwestii stwórcy/mitologii.

Na przykład fantastyka historyczna, której akcja dzieje się w „naszej” Europie, musi uwzględniać walki i prześladowania religijne, i/lub (w czasach pokoju) prawo i obyczajowość zdominowane religią — inaczej to nie jest „nasza” Europa tylko jakiś bajkowy neverland (czyli już nie fantastyka historyczna). Piszę „bajkowy” ponieważ każda napisana na serio historia alternatywna oparta na założeniu, że chrześcijaństwo nie zdobyło wpływów politycznych w Europie musiałaby wiarygodnie wyjaśnić, jak to się stało, ergo nie byłaby wolna od tej tematyki.

Także książki o wampirach zazwyczaj wspominają o genezie wampiryzmu (naturalnie najczęściej odwołują się do legendy o Kainie); kwestie nieśmiertelności wampirów, ewentualności posiadania przez nie duszy oraz związanych z różnymi odłamami chrześcijaństwa łowców wampirów również często się pojawiają. W sumie nie przypominam sobie żadnej książki o wampirach całkowicie pozbawionej któregoś z tych elementów.

No a „Wykonawcy Bożego Zamysłu” to książka o wampirach zwalczanych przez zakon katolicki od czasów starożytnych. Trudno żeby nie była antyklerykalna LUB prokościelna, ale mam dobrą wiadomość: wampiry też nie są w niej „dobrymi facetami”, a przedstawiona przez autora geneza wampiryzmu jest całkowicie oryginalna i nie ma nic wspólnego z mitologią chrześcijańską.

A wracając do Twojego apelu: nie bardzo wiem, co w praktyce postulujesz. Ograniczenia ilości pojawiających się rynku książek z w/w (i jeszcze kilku innych) odłamów fantastyki do jednej czy dwóch rocznie? Przekonanie autorów fantastyki, że mają zachowywać dystans i naukowy obiektywizm, a jeśli przedstawione w książce fakty historyczne mogłyby być odebrane jako „atak na Kościół”, to powinni opisać inne fakty?

„Nie bardzo rozumiem - pro-kościelna od razu musi być słaba i infantylna, a anty-kościelna - ciekawa i odkrywcza?”

Niezupełnie. Jednak nie da się zaprzeczyć, że dla wielu czytelników sama informacja, że książka jest pro- lub antykościelna wystarcza, żeby ją z miejsca skreślić LUB bliżej się nią zainteresować. Innym do takiej wstępnej selekcji wystarcza informacja, że książka jest o wilkołakach, wampirach, elfach, smokach, kosmitach, ludziach chorych na raka, politykach, pustelnikach, wspinaczach wysokogórskich, modelkach, piłkarzach, etc.; że jest fantastyką, kryminałem, romansem, biografią, horrorem, powieścią współczesną, etc.

Byłoby cudownie, gdyby dało się wynaleźć jakieś uniwersalne kryteria, które pozwalałyby dzielić książki po prostu na dobre i złe, i żeby jeszcze te „dobre” podobały się wszystkim bez wyjątku, bez względu na tematykę książki i osobiste upodobania czytelnika. Niestety, tak nie jest. I w samym fakcie klasyfikowania książek nie ma nic złego. Rzecz tylko w tym, żeby klasyfikować poprawnie. Nie kłaść poezji na półkę z horrorami, że się tak wyrażę — bo osoby zainteresowane poezją jej tam nie znajdą, a wielbiciele horrorów będą odkładać ją równie szybko, jak wzięli do ręki, kiedy tylko zorientują się, że to nie jest horror.

Tak więc, wracając do owego francuskiego wydawcy — najwidoczniej chce on w ogóle uniknąć skreślania książki przez ludzi, którzy mogą pomyśleć, że jest ona prokościelna lub antyklerykalna; woli, aby była skreślana przez ludzi, którzy nie lubią wampirów, a bliżej oglądana przez tych, którzy wampiry lubią.