Jesienne wichry wyły po okolicy, ale Koredy to nie przerażało. Patrzył, jak stara Biłka siedzi w kącie i szepce słowa pieśni, których ponoć czarty miały się lękać. Przyglądał się Koreda Dudzie, który długimi krokami przemierzał izbę, tam i z powrotem, tam i z powrotem, chroniąc się w chmurze tytoniowego dymu. Nie był to dobry czas. Czarty od paru dni uwzięły się na smoczogórskich górali, jakby kto rozwiązał pełen ich worek. Każdego wieczoru dopadały kilkoro ludzi i nie było w okolicy domu, gdzie by nie dotarły. Mimo wszelkich zabezpieczeń, pieśni i babskiego szeptania. Wszyscy przeczuwali, że dziwne czasy nadciągają, bo najstarsi nie pamiętali takiej czartowej zarazy.

I w tym momencie czytelnik spodziewałby się typowego dla fantasy questu — sformowania drużyny, dziarsko maszerującej naprzeciw licznym niebezpieczeństwom, walczącym samotrzeć z hordami wrogów... Czytelnik, znający już twórczość Szostaka, będzie jednak wiedzieć, że nic takiego w „Poszarpanych Graniach” nie znajdzie.

Jest w Szostakowej opowieści siła, która urzeka; moc, która wciąga w świat smoczogórskich górali i to tak bardzo, że nawet w czasie przerw w lekturze lub po jej zakończeniu świat ten nadal nam towarzyszy: słowa opowieści wirują w powietrzu, tworząc ulotne, niczym z dymu fajkowego utkane obrazy, które ściągają myśli ku sobie. Trudno się oderwać, a gdy się udaje - odchodzi się z żalem. I pragnie się powrotu, nie tylko po to, by przeżyć opowieść od nowa, ale przede wszystkim, by spokojnym i bardziej przenikliwym spojrzeniem połączyć obrazy i znaczenia.

Niespełna rok po debiucie Runa przedstawia drugą powieść Szostaka zatytułowaną "Poszarpane granie". Od razu zaznaczę, że egzamin młody autor zdał, bo druga odsłona jego cyklu pseudogóralskiego jest na podobnym poziomie jak "Wichry Smoczogór".