Młodzieniec zanurkował w głąb izby.

— Skorośmy się tak rozopowiadali przy tym palenisku, to może łykniemy jeszcze jałowcówki i — góral zatarł śniade dłonie — i poopowiadamy jeszcze.

Rozlał trunek, rozsiadł się okrakiem na zydlu i rozgadał na dobre.

— Zdarzyło się ongi w Górach Smoczych, o czym szepty strumieni do dziś po kamieniach gwarzą, że mieszkał w chacie, takiej jak moja, pewien góral. Był to chłop sążnistego wzrostu i mocny niczym bawół. Żył sobie z dala od ludzkich sadyb, a do najbliższego przysiółka dzień musiał wędrować, co też czynił rzadko. Mrukliwy był i do rozmowy małochętny, więc bracia w góralstwie również nieczęsto jego chałupę odwiedzali. Aż wreszcie prawie o nim zapomniano. Zapomniano do tego stopnia, że kiedy odwiedzał najbliższą wieś, by siekierę kupić, albo skóry owcze i wełnę sprzedać, dziwiono się, że jeszcze żyje, niechętnie odświeżając zarosłe po nim wspomnienia.

Podstawowym zadaniem, stojącym przed czytelnikiem, jest zatem odgadywanie. Całe „Ględźby Ropucha” są jedną wielką zagadką — grą, jaką autor toczy z czytelnikiem, a bohaterowie z Losem i bogami. I tak jak Nadprzyrodzone włącza się do rozgrywek, odpowiadając na ruchy postaci, tak czytelnik zaproszony jest do szachownicy, na której autor ustawił swoje szesnaście opowiadań.

A historie te są niezwykłe. Z pozoru błahe, bez wielkich herosów, bohaterskich questów i ratowania świata w każdy piątek. Jednak już pierwsza z nich zaczyna budzić w nas niepokój. W miarę czytania narasta on, aż wreszcie czytelnik gotów jest wznieść oczy ku niebu i krzyknąć z rozpaczą „O co tu chodzi?!?!”. I to jest najważniejsze pytanie.
Każda bowiem ględźba zawiera w sobie coś.

Drugim „bohaterem” jest odwieczny konflikt między rozumem a wiarą, tym co widzialne dla oka i niewidzialne. Bohaterowie, którzy reprezentują wiarę w „szkiełko i oko”, w obliczu próby muszą zweryfikować swój światopogląd („Pielgrzymi”) do tego stopnia, że cała ich dotychczasowa wiara legnie w gruzach, a prawda, którą poznają, okazuje się zbyt trudna do zaakceptowania i prowadzi do dalszego zagubienia. Szczególnie jest to widoczne w genialnej opowieści „Salamandra zagubiony na południowym bazarze”, gdzie wyświechtany, wydawałoby się, motyw rzeczywistości równoległych, których symbolem jest kupiona przez bohatera tajemnicza szkatułka, na długo pozostanie w mojej pamięci.

W najnowszym tomie, "Ględźbach Ropucha", Szostak odszedł od powieści i od góralszczyzny. Zostajemy nadal w jego świecie, którego oś wyznacza w czasie i przestrzeni erem boga Los w wysokich górach. Tym razem zamiast turni i hal oglądamy nowe zakątki - bagna, równiny, warownie i pustynie nawiedzane przez zagubionych bohaterów, którzy w przeciwieństwie do kanonu gatunku nie szukają sławy, zemsty ani skarbów, lecz prawdy. "Ględźby..." są bowiem tomem o tym, jak prawda gubi się w rzeczywistości i jak bolesne bywa dochodzenie do niej.

Już tylko te wymienione aspekty książki, czynią lekturę poszczególnych opowiadań zajęciem przyjemnym i nieraz zaskakującym. Ale-ale, co bardzo cieszy, dostajemy więcej, znacznie więcej.