Witold Jabłoński

BRACIA STRACHY

Poznał ją parę tygodni wcześniej na noworocznym koncercie w akademii muzycznej. Nie spodziewał się specjalnych rewelacji po świeżo upieczonych adeptach i wybrał się posłuchać dobrej klasyki z zawodowego obowiązku. Sądził zresztą dobrodusznie, że pewne niedostatki wykonania są zazwyczaj wynagradzane świeżością, wdziękiem i energią młodych wykonawców. Podobnie było i tym razem. Akademicka orkiestra wykonała na początek z zapałem i werwą, choć w pozornie minorowym nastroju, słynne Adagio g-moll Tomasa Albinoniego.

Mariusz Kaszyński

PRZERWANA LEKCJA

Zbyszek stał na korytarzu i wpatrywał się w przeszklone drzwi prowadzące na zewnątrz. W każdej chwili na doskonale przez nie widoczny parking mogła wjechać karetka. Od telefonu minęło już dziesięć, może nawet piętnaście minut, a przecież szpital nie był daleko.

— Jeszcze ich nie ma? — usłyszał słaby głos Jolki.

Iwona Surmik

SZKIC W CZERNI I SZKARŁACIE

Dom stał na podmurówce z szarych kamieni, które kontrastowały z poczerniałymi deskami ścian i zielonymi okiennicami. Na ażurowy ganek prowadziły nierówne stopnie, z okien wychylały się rażące jaskrawą czerwienią pelargonie. Sztachety okalającego ogródek płotu porastał powój. Delikatne kwiaty rozkwitały wczesnym rankiem, a gdy dosięgało je słońce, stulały się w pączki, jakby ze strachu przed dniem. Grządki były starannie wypielone, jabłonka miała biały od wapna pień.

Jacek Piekara

MÓJ PRZYJACIEL KALIGULA

Cudowny jest dotyk palców syryjskiej niewolnicy. Kiedy go czuję, wyobrażam sobie, że tak właśnie można by delektować się muśnięciem morskiej piany, z której narodziła się Afrodyta. Kiedy dziewczyna masuje mi skronie, mam wrażenie, jakby odganiała wszystkie troski codziennego życia. Jakby pod opuszkami jej smagłych, smukłych palców ginęły wszelkie kłopoty. Nawet ten kłopot, który leży na blacie inkrustowanej złotem sekretery.

Maciej Guzek

ADWENT

(fragment 2)

W ciszy, w samotności myśli są jaśniejsze, umysł funkcjonuje wydajniej, chłonie rzeczywistość tak, by świadomość i podświadomość mogły pracować razem, półkula w półkulę. Dlatego Świetlicki wrócił do świetlicy sam.

Wpatrywał się przez jakiś czas w wymalowany na podłodze okrąg. Patrzył na olejną farbę — bez wątpienia świeżą. Jakkolwiek można mieć różne zdanie o inteligencji Sowietów, krąg nie był ich dziełem.

Dariusz Łowczynowski

KTO SIEJE WIATR...

— Jasiek! — rozległ się głos w sąsiedniej izbie.

Janek uniósł z wielkim trudem powieki i nieprzytomnym wzrokiem omiótł wyłaniające się z ciemności kontury sprzętów codziennego użytku. Usiadł na łóżku, zastanawiając się, dlaczego matka budzi go w środku nocy.

Aleksandra Janusz

CIASTECZKO DLA LORELEI

Pawła uprzedzono, że towar jest egzotyczny. Powiedziano, żeby niczemu się nie dziwił, a zwłaszcza nie przekładał powszechnych wyobrażeń i zabobonów na rzeczywistą sytuację. W końcu nadal odkrywa się endemiczne gatunki i cuda natury, a niektóre wyjątkowo pobudzają wyobraźnię — tak jak na przykład słynny hobbit z Flores.

Ewa Białołęcka

DRZWI DO...

Klatka schodowa w tym domu była jak z obrazka.

Piotr widział kiedyś taki obraz w galerii, choć po latach nie mógł sobie przypomnieć nazwiska autora. Z pewnością nikt znany. Pamiętał za to doskonale bure światło, wylewające się wprost na widza przez wysokie, wąskie okno nad drzwiami wejściowymi. Kojarzyło się z otworem strzelniczym, tym bardziej że kąty przedstawionego na płótnie pomieszczenia ginęły w półmroku. Pędzel artysty niedbale wyłowił ze zgaszonych czerni zarys poręczy, jeden czy dwa stopnie i jakieś graty w rogu — równie dobrze mógł to być połamany parasol, jak i łapy pajęczego stwora. Ni to surrealizm, ni to zła pocztówka z pofabrykanckiej Łodzi.

Łukasz Orbitowski

STRZEŻ SIĘ GWIAZD, W DYMIE SIĘ KRYJ

Niebo nad szpitalem wyglądało jak zadymione szkło. Matkę zastałam nieprzytomną, nikogo przy niej nie było, ale na szafce przy łóżku pojawiła się metalowa, płytka miska, obok stał stojak na kroplówkę, a jeszcze dalej przepierzenie, oddzielające żywych od umarłych. Zajrzałam. Pokręcona staruszka, która stroiła sobie ze mnie żarty, kpiła już na tamtym świecie. Wydawała się o połowę mniejsza niż za życia. Miała palce jak dziecko, tyle że pomarszczone.

Maciej Guzek

ADWENT

(fragment 1)

Wstęp

Muchy siedziały na parapecie maźniętym olejną farbą — teraz spękaną ze starości, peerelowską jeszcze, pryszczatą odpryskami, przyszarzałą brudem. Parapety nie stanowiły wyjątku — cały budynek był stary, jawił się jak paskudny wyprysk na zdrowym ciele lasu. Dookoła wiatr targał śmieciami, fruwały foliowe torebki, jakich wciskają pełno w supermarketach — ładują w nie zakupy ci sami harcerze, którzy później, we wrześniu każdego roku, sprzątają z nich świat.

Jakub Ćwiek

KREW NA ICH RĘKACH

— To nasi tak go załatwili? — zapytał Russo, gapiąc się na leżącego w wodzie trupa.

Wzruszyłem ramionami. Jedynym sposobem, by się tego dowiedzieć, było odwrócenie ciała. Wiedziałem, że prędzej czy później będę musiał to zrobić, ale jakoś nie mogłem się do tego zebrać.

— Jak chcesz, to go zapytaj — rzuciłem, siląc się na wesołość. Strzyknąłem śliną i poprawiłem pasek plecaka. — Tylko najpierw wyjmij mu głowę z wody, bo usłyszysz tylko bulgot.

„Krew na ich rękach” to zdecydowanie najlepsze ze znanych mi opowiadań Jakuba Ćwieka. Opowieść weterana z Wietnamu na płaszczyźnie fabularnej nie jest może rewolucyjna, ma jednak niezaprzeczalnie to, co każda „opowieść niesamowita” mieć powinna — niezwykły klimat mrocznej tajemnicy. Dzięki temu czyta się ją z prawdziwą przyjemnością, a chwilami z autentycznymi ciarkami.