Krzysztof Kochański

STO DZIEWIĘĆDZIESIĄT ZAPAŁEK

1.

Strach potrafi człowiekiem zawładnąć. Wtedy rodzi zło.

Leżąca w łóżku dziewczynka przerwała lekturę i zerknęła w okno. Z nocnej ciemności, ledwie rozpraszanej światłem odległej latarni, atakowały miliony śniegowych płatków. Rzucały się na szybę niczym wściekłe roje białych os. Lutowa śnieżyca. Łóżko stało przy oknie i pod parapetem przeciskał się wiatr. Monika miała wrażenie, że wraz z nim do pokoju dostaje się śnieg, niemal czuła topniejące na policzkach fraktalowe łzy, lecz kiedy dotykała twarzy palcami, te pozostawały suche. Budynek, w którym mieścił się dom dziecka, od dawna domagał się remontu, na szczęście nie zdziczał aż tak, żeby przez ściany przedostawał się śnieg.

Co innego Krook.

Wojciech Orliński

DIABEŁ WARSZAWSKI

Był sobie raz chłopiec, którego nikt nie kochał. To brzmi jak początek bajki dla dzieci, ale nim nie jest. Jeśli przypadkowo jesteś dzieckiem, natychmiast odłóż tę książkę. To w ogóle nie jest lektura dla ciebie. Czy twoi rodzice wiedzą, że to czytasz? Zresztą, nie moja sprawa, obgadasz to kiedyś ze swoim psychoanalitykiem, w każdym razie nie mów mu, że cię nie ostrzegałem.

Anna Brzezińska

ULICA

Myślę, że w każdym mieście jest ulica, przed którą matki ostrzegają dzieci.

Nie waż mi się tam wchodzić, mówią. Ani jednego kroku, powiadam. Pies pana Gergely’ego poszarpie ci nogę. Szalony syn pana Bálinta potrąci cię skuterem. Zsuniesz się do wykopu i złamiesz rękę. Spadniesz z kładki nad trasą szybkiego ruchu i skręcisz sobie kark. Porwiesz świąteczne spodnie na drutach sterczących z żelbetu. Idź bokiem, idź skrótem. Nie zaglądaj do studni przy cmentarnej bramie. Nie przełaź przez przejazd kolejowy. Omiń plac budowy. Trzymaj się z daleka od rzeki.

Anna Kańtoch

CMENTARZYSKO POTWORÓW

Wiatr jęczał i uderzał o ściany niczym gigantyczne cierpiące zwierzę. Przy każdym silniejszym podmuchu powtarzał się ten sam schemat — najpierw przeciągły świst, gdy powietrze pędziło pustymi korytarzami, potem łomotanie luźnego zamka u drzwi gdzieś na pierwszym piętrze, a w końcu posępne, głuche wycie w kominie. Czasem do odgłosów dołączało migotanie lampy na stole.

— Czy w dzieciństwie bał się pan strachów?

— Słucham?

Kazimierz Kyrcz jr, Łukasz Śmigiel

BAGAŻ DOŚWIADCZEŃ

Nie ma nic lepszego niż sen po dobrym seksie, pomyślała z rozmarzeniem Emilia, pijąc sok pomarańczowy wprost z butelki. Kilka minut wcześniej obudził ją dochodzący gdzieś z dołu stukot. Prawdopodobnie to młode małżeństwo z trzeciego piętra zabrało się do wieszania obrazów. Wprowadzili się przed miesiącem, tuż po oddaniu bloku do użytku. Od tego czasu intensywnie przekształcali swe mieszkanie w ósmy cud świata.

Michał Studniarek

CAŁKIEM INNY ŚWIAT

Od najwcześniejszego dzieciństwa Marcin Dobrowiecki żył ze strachem.

Strach był nieodłącznym elementem jego życia. Towarzyszył mu wszędzie. Chodził z nim, spał z nim, jadł, oddychał. Gdy Marcin był młodszy, śniło mu się kiedyś, że w powietrzu między cząsteczkami tlenu wiszą duże, piramidalne struktury atomów strachu, które wciąga przy oddychaniu i wyrzuca — już czyste — z powrotem. Cały swój trujący, jadowity osad pozostawiały w nim.

Eugeniusz Dębski

A SZCZYT, NORMALNIE, ROZPIEPRZONY!

— Słuchaj, Krzych... — Oskar podchodzi do mnie i ruchem brwi wskazuje, że ma coś konfidencjonalnego do powiedzenia.

Rozglądam się i wskazuję brodą wyjątkowo duży okaz senecjo-lobelii.

— Dzisiaj Romek ma urodziny — mówi Oskar. — Może coś wykombinujemy?

Mariusz Kaszyński

PRZEBUDZENIE

Norbert zatoczył się tak, że omal się nie przewrócił. Źle się czuł. Mało powiedziane. Miał wrażenie, że przeżuł go głodny mastif. Przeżuł, a potem wypluł.

Magda Parus

BESTIE

Właściwie zadecydował przypadek. Granatowy saab z pewnością nie przykułby jego uwagi, gdyby nie głębokie, kwadratowe wgniecenie nad lewym nadkolem. Choć na pozór Antoine miał głowę całkowicie zaprzątniętą czymś innym, przyłapał się na tym, że usiłuje sobie wyobrazić, w jaki sposób powstało uszkodzenie. Raczej coś wjechało w saaba niż odwrotnie... Ciężarówka z ładunkiem wystających poza pakę drewnianych podpór? Trochę nisko jak na ciężarówkę.

Wit Szostak

MIASTO GROBÓW. UWERTURA

miasto_grobow_01.mp3

Już? O, widzę, teraz się świeci ta czerwona lampka. Dioda, znaczy się. To zaczynamy. Ale jest pan pewien, że chce pan tego wszystkiego słuchać? Tak, wiem, jak każdy dziennikarz. Ale niewiele panu z tego przyjdzie. To się nie za bardzo nadaje do gazety. Chociaż może, w dzisiejszych czasach, bo ja wiem? Zresztą, i tak niewiele pan z tego zrozumie. Pańscy czytelnicy też. Jego nikt nie rozumiał, nawet ja.

Eugeniusz Dębski

A SZCZYT, NORMALNIE, ROZPIEPRZONY!

Po śniadaniu Wojtek wyszedł z namiotu-jadalni, potem wrócił, odchylił połę i wywołał mnie na zewnątrz ruchem głowy. I tak miałem wyjść, Jolka popisywała się wiedzą o życiu intymnym Ibisza i wróżyła rychły rozpad związku Dody z bramkarzem Majdanem.

— Coś się stało?

— Słuchaj, mamy trupa! — szepnął Wojtek, rozglądając się nerwowo dokoła.

— Zwariowałeś?!

„Cmentarzysko potworów” Anny Kańtoch, quasi-kryminał z czasów amerykańskiej prohibicji, porusza problem konfrontacji ze strachem w sensie bardzo dosłownym (choć personifikacja lęku ma wymiar mocno symboliczny). Zarazem jednak przewrotnie sugeruje, że najstraszniejsza bywa ludzka ignorancja i upór, z jakim lekceważymy to, czego właśnie bać się powinniśmy. Bardzo ciekawy pomysł, wykonanie jak zwykle znakomite — kryminał jest żywiołem autorki.