CZĘŚĆ 3

PENTAZYLEA NA PLAN!

— Już chyba czas, proszę pani — powiedział Jasper, przerywając przedłużającą się ciszę. — Została nam tylko pani...

Zawahał się, uznał jednak, że dość już ma tych podchodów, postanowił więc zapytać wprost. Jeszcze zanim kobieta opowie swoją historię. Kto wie, może jej nazwisko pomoże mu rozwikłać zagadkę już teraz? Bardzo by go to cieszyło.

— Przepraszam, ale muszę wiedzieć. Mam nieodparte wrażenie, że skądś panią znam.

— Całkiem możliwe, że z ekranu. — Martha uśmiechnęła się słabo. — Albo z gazet, bo było o mnie swego czasu głośno.

CZĘŚĆ 2

DUCHOTA NAD NORTHOLT

Zanim Brown rozpoczął swoją opowieść, najpierw solidnie załadował talerz smakołykami z patery. Owoce i ciasta nie stanowiły co prawda ekwiwalentu porządnej kolacji, ale musiały mu wystarczyć przynajmniej do rana. Nalał do szklanki soku, mocno już rozcieńczonego wodą ze stopionych kostek lodu i — trzymając w jednym ręku talerzyk, w drugim szklankę — wrócił do stołu. Siadając, zastygł w pół ruchu.

CZĘŚĆ 1

„PRZEKLEŃSTWO BELLA”

Przez dłuższą chwilę siedzieli w milczeniu. Każde z nich ściskało w ręku otrzymaną kartę i patrzyło na pozostałych niczym podczas nietypowej, pokerowej rozgrywki. Zdawali sobie sprawę z obecności Dziesiątki usadowionego w mroku, ale milczący chudzielec nie miał teraz znaczenia — liczyli się tylko oni. Trzy osoby przy stole, trzy twarze, w ostrym świetle wyglądające jakby wycięte i naklejone na czarny karton.

PROLOG

Wszyscy ludzie Richa

BROWN

Technicznie rzecz biorąc, tabliczka przed wejściem do hotelu Concorde: „Lokal wentylowany”, nie kłamała. Dawała jednak przyjezdnym złudną nadzieję, że wstępując do środka, można się schronić przed palącym egipskim słońcem. Co było kompletną bzdurą.

Mimo ogromnych wentylatorów, kręcących się nieustannie pod sufitem, małych wiatraków, ustawionych na kontuarze niczym na wystawie sklepowej i pracujących na pełnych obrotach, wreszcie mimo grubych ścian i kotar szczelnie zasłaniających drzwi, w hotelowym holu — połączonym z niewielką, prostą w wystroju restauracją — wcale nie było chłodniej niż na zewnątrz. O tej porze roku Kair nie sprzyjał obcym. Nawet zwycięzcom.

Wiele można jeszcze o „Ofensywie szulerów” powiedzieć. [...] Lecz z ręką na sercu można śmiało stwierdzić, że jest to jedna z lepszych powieści Jakuba Ćwieka, a historia Leni Riefenstahl to, wedle mojej skromnej opinii, chyba najbardziej dojrzały z jego tekstów. Nie mogę się doczekać kontynuacji.

Trzy historie, trójka bohaterów, opowiadających o przedziwnych wydarzeniach, w jakich uczestniczyli przed i w trakcie II wojny światowej. Splecione nierozerwalnie ze sobą: historia, polityka i magia — robią tym większe wrażenie, że wszyscy główni bohaterowie są postaciami autentycznymi, a autor wykorzystuje wiele wątków, które rzeczywiście miały miejsce.