ROZDZIAŁ 2

— Ale cię wzięło — mruknął Alberto, kiedy zbliżali się do wjazdu na autostradę.

Włoch prowadził, a Colin w zamyśleniu spoglądał na nieciekawy krajobraz za szybą. Że też musiała mieszkać w okolicy prawie pozbawionej drzew, a latem niewątpliwie zbyt gorącej dla członka społeczności. Pieprzony Antoine. Celowo przywlókł ją w tak nieprzyjemne miejsce. Karał ją za to, kim była.

— Proszę? — spytał Colin, reagując z opóźnieniem na uwagę towarzysza.

— Nie udawaj głupiego.

Czyżby jego zauroczenie Tin aż tak bardzo waliło po oczach?

— Nie bój się — warknął Colin, poprawiając się na siedzeniu. — Pamiętam twoje cenne nauki.

ROZDZIAŁ 1

Kiedy otworzyła drzwi, Colin zrozumiał, że każda decyzja, jaką podjął do tej pory, przybliżała go do niej o krok. Zapatrzył się na dziewczynę jak na niespotykanie cudowne zjawisko, choć zarazem odnosił wrażenie, że doskonale zna każdy szczegół jej wyglądu.

Ona również wpatrywała się w Colina, jakby Alberto nie istniał — mimo że Włoch stał bliżej wejścia i zadawał jej pytanie, podczas gdy Colin po prostu biernie sterczał z tyłu.

Czytelnik odnajdzie w niej wiele przemyśleń bohaterów na temat więzi, tożsamości. Za wadę poprzedniego tomu „Wilczego dziedzictwa” uznałem fakt, że czytelnik jest postawiony zbyt daleko od bohaterów. W odniesieniu do drugiej części trylogii, te zarzuty tracą sens, choć podtrzymuję zastrzeżenie dotyczące zbytniej narowistości charakteru Colina, a nawet nieco je wzmacniam. Znacznej poprawie uległa warstwa językowa książki. Opisy są plastyczne, dostosowane do tempa narracji.

Po książki Parus warto sięgnąć z jednego powodu — ciekawie i wszechstronnie opisują społeczeństwo wilkołaków. Zmiennokształtni żyją wśród nas, część mieszka w odizolowanych osadach, inne w wielkich miastach. Starają się nie rzucać w oczy, a w razie niebezpieczeństwa wykrycia — do akcji przystępuje Straż. Złożona ze specjalnie wyszkolonych wilkołaków dyskretnie zaciera ślady ich bytności lub, jeśli zachodzi potrzeba, ucieka się do fizycznej likwidacji zagrożenia. I nieważne czy chodzi tutaj o wilkołaka czy przypadkowego (ludzkiego) świadka — zachowanie tajemnicy jest priorytetem.