[ROZDZIAŁ I, fragment 3]

Komandoria calatravensów leżała na niewielkim wzgórzu. Blask księżyca rozświetlał zakonnikom drogę. Prowadziła przez kamienny most zawieszony nad rzeką, szeroka na wołu z wozem, kręciła się jak wstążka w górę, aż doprowadziła ich do ciężkiego, grubego muru i bramy, której skrzydła rozwarły się niczym paszcza bestii, z przeciągłym zgrzytem. Na drogę wybiegły psy, duże i parszywe, osaczyły krzyżowca jak stado wygłodniałych wilków. Nie gryzły jednak, tylko ujadały, skacząc wokół końskich kopyt.

[ROZDZIAŁ I, fragment 2]

O wszystkim usłyszał kilka dni później od swoich kompanów od wina. Rycerzy z Calatrava.

Musta’rib ponoć zdradził, próbując na powrót dogadać się z Maurami. Nikt nie dochodził prawdy, wystarczyło podejrzenie rzucone przez któregoś z potężnych baronów i Alfonsowi wymierzono karę. Jego dom ograbiono i spalono, służbę i rodzinę wybito. Annę zgwałcono. Bandyci ją dopadli, tylko nie zdążyli zabić.

Potem dowiedział się, że możni tego świata nie łamią raz złożonej przysięgi. Sprawcą okazał się Matias wraz ze swymi synami.

ROZDZIAŁ I

Powiecie, że będę bluźnił.

Mówcie tak.

Powiecie, że jestem winien.

Pluję na to.

Nazwiecie bękartem, synem kurwy.

Proszę bardzo.

Oskarżycie o zło.

Miło mi.

Powiecie, że gdyby nie ja...

A ja odpowiem, że gdyby nie wy...

Rzygam na wasze symbole, od Jerozolimy aż po Akwizgran. W Tuluzie i Gedanensis. Podczas mszy świętej i żałosnego pogrzebu. Szczam na was od czasów Apochonepta III aż po wiek, w którym Abelardowi obcięto jaja. Zresztą zdradzę wam tajemnicę. Listy od pięknej Heloizy pisał sam do siebie.

Podsumowując, „Psalmodia” to jedna z lepszych pozycji, jakie ostatnio czytałam. Cenię ją nie tylko za plastyczny i prosty język, ani nawet za ogrom wiedzy, posiadanej przez autora. Podobała mi się, bo zmusiła mnie do zastanowienia się, ale również dostarczyła rozrywki wartką akcją.