BOHATEROWIE
BUK — kaprawy kuzyn Kuny, przywódcy wolarzy, z którymi zbójca przemierza Góry Żmijowe. Poznajemy go z opuszczonymi portkami, ale też poza wypinaniem gołego tyłka niewiele może nam fabularnie ofiarować.
CIECIERKA — opat, ale z tych praktycznych, a nie moli książkowych. Od dawna wiedzie z księciem Piorunkiem zajadłą wojnę podjazdową o rząd — choćby i duchowy — nad okolicą i bogaci się, ile wlezie.
CZERNIEC — jeden ze spichrzańskich żebraków, szpieguje dla Trzpienia.
CZERWIENIEC — władca Czerwienieckich Grodów, który po śmierci żony dostaje w prezencie od Org Ondrelssena dziecko, które jeździło w kohorcie boga — i zupełnie inny los.
DERKACZ — przybrane miano zbójcy Twardokęska, którym posługuje się bez miary w różnych okolicznościach.
DRI DEONEM — legendarny kochanek Fei Flisyon, bogini Traganki, któremu podarowała obręcz, znak swojej mocy oraz miłości. Zamordowany przez niejakiego Kretka, wkrótce został przez niego zastąpiony w łożnicy bogini, póki samego Kretka nie ukatrupił inny krewki zalotnik, łakomy na zaszczyty oraz bogactwa, w które, jak wiadomo, obfituje posada lovelasa. I tak się ta zabawa toczyła przez stulecia, imię ukochanego bogini stało się tytułem jego następców, póki w osobie Szarki nie objawiła się ciemna strona równouprawnienia.
DUMENERG — opiekun Szarki.
DROTNIK — syn rymarza i kochanek Marchli.
DZIAŁONIEC — stary znachor, który w Górach Żmijowych przygarnął Przemękę oraz Koźlarza, poranionego po walce na Przełęczy Skalniaka. Kolejny dowód na to, że w sadze o Twardokęsku żaden dobry uczynek nie pozostaje bez przykładnej kary.
EGRENNE — księżna-wdowa Spichrzy, po śmierci męża, który porwał się na potęgę zakonu Nur Nemruta, sprawująca w mieście regencję i nadmiernie ulegająca kapłanom.
ERGURN — ojciec księcia Evorintha, który postanowił wybić się na niepodległość — co kapłani skutecznie wybili mu z głowy.
EVORINTH, książę, zwany też PALOWNIKIEM — dziedzic Spichrzy, najpiękniejszego miasta Krain Wewnętrznego Morza. Złoty książę, ubezwłasnowolniony przez nabożną matkę oraz kapłanów Nur Nemruta, którzy sprawują faktyczną władzę w mieście, realizuje się głównie w zadzieraniu niewieścich spódnic. Do czasu. Po wybuchu krwawego spichrzańskiego karnawału okazuje się, że jego aspiracje sięgają nieco — nomen omen — wyżej.
EWEINREN — mężczyzna, którego poszukuje Szarka, władca Karuat.
GAŁKOWA — spichrzańska piekarka.
GIERASIMKA — pomorcka mniszka, odesłana za karę do świątyni w Uścieży i przydzielona do posługi Zarzyczce.
GOWORKA — właścicielka gospody w Górach Żmijowych tuż przy siedzibach szczuraków. Oprócz podejmowania w gościnie podróżnych, dorabia sobie niekiedy również bardziej intratnymi zajęciami.
JADZIOŁEK — najlepszy przyjaciel dziewczyny na trudne czasy. Potworek w postaci ptaka — dwie pary oczu, pióra o haczykowatych końcach, pokryte jadem. Żywi się mięsem, najlepiej jeszcze drgającym, oraz snami, najlepiej pełnymi krwi, mordu i cierpienia. Powoli wpędza Szarkę w szaleństwo, ale też jest z nią połączony więzią, która pozwala jej odbierać jego wrażenia i przestrogi. Ma więcej osobowości niż wiele postaci w książkach fantasy, więc sprawiedliwie trafia do tego spisu.
JASENKA — kochanka księcia Evorintha, piękna, sprytna, ambitna i bezwzględna, a na dodatek skrycie kochająca księcia (szczere uczucie nie licuje ze szlachetną profesją faworyty władcy). Czy ktoś taki może dobrze skończyć w tym cyklu?
JASTRZĘBIEC — stryj Koźlarza, przywódca szlacheckiej rebelii na Półwyspie Lipnickim.
JASZCZYK — spichrzański ulicznik i pomocnik kapłanów Fei Flisyon, który postanawia pomóc Szarce. Bez sensu. Zupełnie bez sensu.
JAŚMINOWA WIEDŹMA — symbol wiekopomny emancypacji i uzasadnienie bezsprzeczne, dlaczego wiedźmy stanowią dla niektórych zapowiedź i ikonę feminizmu. Jaśminowa wiedźma przyszła na świat plebejsko, acz szczęśliwie, w kochającej się chłopskiej rodzinie. Szczęście trwało dopotąd, dopokąd ziomkowie nie dowiedzieli się o ciążącym nad rodziną sąsiada wiedźmim przekleństwie. Cudem uniknąwszy rzezi, wiedźma wymknęła się spomiędzy trupów rodziny i odtąd wędruje po Górach Żmijowych. Fatalnie wybiera sobie kochanków. W innych kwestiach też głupia, jak zresztą wszystkie jej wiedźmie siostry, bo utrata rozumu i bezpłodność jest częścią ciążącego nad nimi przekleństwa. Pełna dobrych chęci, które zwykle obracają się wniwecz, i życzliwa ludziom, którzy zwykle chcą ją jak najprędzej ukatrupić. I niebezpieczna, bo nie panuje nad mocami, które w niej drzemią.
JILL THUER — opiekunka i ciotka Szarki.
KIEŁPIK — robotnik portowy z Traganki, który nieopatrznie postanawia dowieść swojej świeżo nabytej męskości, wyzywając Koźlarza.
KIERCH — kapłan Zird Zekruna i zwierzchnik uścieskiego przybytku, który towarzyszy Zarzyczce w podróży do Spichrzy. Jego entuzjazm do ekumenizmu jest ograniczony, podobnie jak sympatia do księżniczki.
KIKUTA — rajfurka i właścicielka Szarki, którą wymyśla Przemęka, kiedy w gospodzie solarzy wmawia gościom, że Szarka jest dziwką.
KLUCZNICA — jedna z tych anonimowych staruszek, które przygarniają zdziczałe dziecko z kohorty boga, po śmierci pani zawiadują dworzyszczem i wodzą za nos gromadę wojowników, a saga nie uwiecznia nawet ich imienia.
KOSTROPATKA — kapłan Bad Bidmone, zwolennik Koźlarza i urodzony miłośnik kobiet. Na twarzy ma blizny po usuniętym tatuażu bogini (idealny kamuflaż, po prostu nie do rozpoznania, ale głowy jakoś nie zdecydował się sobie uciąć). Drobny, mizerny człowieczek, którzy przewodzi w Żalnikach zakonowi dawnej bogini, knuje przeciwko Wężymordowi i wyrusza na Tragankę, aby powitać powracającego dziedzica korony. Niestety, spotyka tam również Szarkę. I nie jest to początek pięknej przyjaźni.
KOŚCIEJ — dawny lichwiarz, który dochrapał się stanowiska burmistrza Książęcych Wiergów, i kamrat Twardokęska. Cóż, kamraci Twardokęska z reguły nie kończą w tym cyklu dobrze.
KOŚMIDER — stary mistrz alchemiczny, który znika z Żalników, potem jednak nawiązuje korespondencję z Zarzyczką.
KOŹLARZ albo KOŹLI PŁASZCZ — syn Smardza, zabitego przez Wężymorda, brat Zarzyczki, dziedzic Żalników. Podczas rzezi Rdestnika wymyka się z Sorgo, koronacyjnym mieczem żalnickich kniaziów, na północ i jako dziecko jeździ wraz martwymi wojownikami w kohorcie Org Ondrelssena od Lodu. Potem dostaje się pod opiekę Czerwieńca, a po napaści Pomortu na Grody Czerwienieckie razem wyruszają daleko na południe, poza Krainy Wewnętrznego Morza. Spędza kilka lat jako najemnik pomiędzy plemionami pustyni, po czym wraca na północ, aby odzyskać dziedzictwo.
KRASKA — szczerbata ladacznica, która przygarnęła Seradelę w opałach — znaczy, zanim się jego prawdziwe opały zaczęły.
KRETKO — zabójca pierwszego kochanka Fei Flisyon, który zapoczątkował szczytną tradycję, że oblubieńcem Zaraźnicy zostaje ten, kto pozbędzie się poprzednika. Cóż, nawet boginie miewają pragmatyczne podejście do kwestii samca alfa i nie lubią siać rutki.
KROBAK — kniaź Sinoborza, ojciec — między innymi — Lelki i Warka, dziadek Koźlarza. Łagodny, ufny, pełen miłości oraz uczuć rodzinnych zbiera to, co posiał.
KROTOSZ — zwierzchnik kantorka Fei Flisyon i jej przedstawiciel w Spichrzy, na którego spada dopust bogini w postaci odwiedzin dri deonema — czyli Szarki.
KRUPA — znajomy karczmarza Stulichy, dawny akademik i kapłan, wysmagany i wygnany ze świątyni za herezje. Przykre doświadczenie nie odebrało mu bynajmniej animuszu i nadal z zapałem oddawał się działalności wywrotowej, opowiadając przygodnym słuchaczom bluźniercze opowieści o Annyonne, zabójczyni bogów.
KRZESZCZ — żalnicki szlachcic, który tuła się po Górach Żmijowych, uciekając przed sługami Wężymorda. Jego emigracja nie ma wszelako nic wspólnego z bohaterską walką przeciwko najeźdźcy, raczej z mało bohaterskimi zajazdami na sąsiadów i łupieniem kupców na leśnych gościńcach. Pijus i pyszałek, nadto zdrajca.
KRZYWOSZYJ — następca Kretka i oblubieniec Fei Flisyon. Pomocnik rzeźnicki i specjalista od kastrowania koni, czyli żywy dowód, że każda piękna miłość, nawet bogini do ludzkości, schodzi z czasem, hm, na psy.
KULAWIEC — zbójca z szajki na Przełęczy Zdechłej Krowy, stary i kulawy, więc niespecjalnie groźny.
KUNA — przywódca wolarzy, z którymi Twardokęsek, Szarka oraz wiedźma wędrują poprzez Góry Żmijowe do Spichrzy.
KURDZIEL — wędrowny kuglarz i kochanek jaśminowej wiedźmy.
KURZANÓŻKA — właścicielka jednej ze spichrzańskich gospód.
LIZĘGA — spichrzański handlarz śledziami
ŁYCZKO — spichrzański ulicznik, który służy jako chłopiec na posyłki w kantorku Fei Flisyon.
ŁYSULA — wiedźma, która poczas najazdu norhmenów spustoszyła wybrzeże Kanału Sandalyi.
MARCHLA — zaufana służka Jasenki, kochanki księcia Evorintha, i jej wspólniczka w rozmaitych plugawych grzeszkach — szczególnie wymierzonych przeciwko innym damom aspirującym do względów pana Spichrzy.
MARSZLA — matka komendanta północnej wieży w Spichrzy, która przypadkiem popasa w tej samej spichrzańskiej gospodzie, co Szarka i jej towarzysze. I udaje się jej przeżyć!
MAZEŁKA — właściciel spichrzańskiej gospody i powinowaty Marchli.
MIEROSZ — kapłan i namiestnik Fei Flisyon — szara eminencja, która rządzi wyspą i która musi stawić czoło kataklizmowi w postaci dri deonema w spódniczce. W gruncie rzeczy radzi sobie całkiem nieźle. Ci, którzy później staną na drodze Szarki, wychodzą na tym spotkaniu znacznie gorzej.
MIŁKA — starsza siostra jaśminowej wiedźmy i poniekąd jej pierwsza ofiara.
MOKERNA — mamka i opiekunka Szarki.
MORDA — dziobaty wolarz, którzy towarzyszy Szarce, zbójowi i wiedźmie podczas przeprawy przez Góry Żmijowe.
MORWA — ladacznica, która w klasztorze Cion Cerena przyłącza się do wesołej kompanii Szarki i towarzyszy jej w przeprawie przez Góry Żmijowe. Doświadczona w swym fachu oraz obeznana w ponurych przypadłościach ludzkiej natury, okazuje wszelako zgubną słabość — bierze w opiekę wiedźmę i Szarkę. Jeden z tych wątków, w których dobre serce zostaje należycie nagrodzone.
MROCZEK — kamrat Twardokęska. Niegdyś kupiec bławatny w Spichrzy, po spaleniu kramu i domostwa w Krowim Parowie jął się bardziej intratnego zajęcia i przystał do wesołej kompanii z Przełęczy Zdechłej Krowy. Szczwany — przyłączał się do konwojów, zaprzyjaźniał z kupcami, a potem wciągał ich w pułapkę. Ufny we własny rozum — z początku będzie próbował również oszukać kapłanów, ale moc Zird Zekruna pociągnie go na północ, aż w czeluść Hałuńskiej Góry.
MRÓWKA — zbójca z szajki z Przełęczy Zdechłej Krowy, który ponownie spotyka się z wiarołomnym hersztem na brzegiem Trwogi.
NACMIERZ — syn spichrzańskiego bankiera, który — zgodnie z przywilejem pochodzenia — podejmuje kilka bardzo ryzykownych decyzji.
NIECIERPEK — spichrzański nożownik i przywódca miejskich hycli, który przez jakiś czas służy Mroczkowi za niańkę.
NIEKŁAJ — szczerbaty syn kowala z portu w Tragance i druh Seradeli, który dzieli jego los w kapłańskich katowniach.
NORHEMNE — nomadzi z południowych plemion, łupieżcy, którzy czasami zapuszczają się aż do Krain Wewnętrznego Morza, odziewają się na czarno, noszą dwa zakrzywione miecze i zasłaniają twarze — i właśnie w tym wcieleniu Twardokęsek widzi po raz pierwszy Szarkę
OBERŻYNA — dawna pracodawczyni Morwy, właścicielka zamtuza.
OLSZA — zbójca z Przełęczy Zdechłej Krowy. Głupi i jednooki.
OPRAWCA — żelazna postać z każdej powieści fantasy, musi wklepać dobremu bohaterowi, zanim on wklepie jemu. Tutaj pojawia się w klasycznym wcieleniu mistrza tortur.
OSETNICA — gospodyni, zawiadująca oborami i kuchniami w Spichrzy.
PERKOTKA — szlachcianka uratowana w Górach Żmijowych przez Koźlarza z napaści zbójców.
PIGŻA — syn złotnika i przyjaciel Nacmierza.
PIORUNEK — książę, panujący nad pokaźną połacią Gór Żmijowych. Pokurcz i choleryk, ale niepozbawiony poczucia honoru, co sprawia, że nie dogadają się raczej z panem Krzeszczem.
PRZEMĘKA — towarzysz i opiekun Koźlarza. Cztery słowa, w tym zaimek, jako posumowanie lat troski, służby i miłości. Życie nie jest sprawiedliwe. Nawet w spisie postaci.
PUSTUŁKA — wiedźma, grasująca w Górach Żmijowych za życia Vadiioneda.
RUTEWKA — przywódca pobuntowanych czeladników w Spichrzy. Idealistyczny, nieprzekupny, pełen troski o słabszych, kobiety oraz dzieci — słowem, rewolucjonista idealny.
SANDALYA — szalona boginka Kanału Wielkich Meduz, rywalka Fei Flisyon od Zarazy, którą prześladuje, smagając brzeg Traganki sztormami i z upodobaniem topiąc szczeżupińskie nawy. Boginkom, choćby szalonym, również należy się odrobina zabawy.
SERADELA — szkolarz na Szczeżupinach, wysoki, chudy, nienażarty i o nieodpartym wdzięku, którego używa na przekupkach, paniach kupcowych, ladacznicach. Z pochodzenia żalnicki szlachcic, którego aż za morze uniosła młodzieńcza chęć przygód i zamiłowanie do włóczęgi. Zresztą na koniec na morzu przypadł mu znacznie bardziej plugawy los. Ociera się o Szarkę na początku i na końcu jej historii, i paskudnie płaci za znajomość z legendą. Cóż, chciało się przygód, to się doigrało.
SMARDZ — zamordowany kniaź Żalników, ojciec Koźlarza i Zarzyczki. Mało sympatyczna właściwie postać — choć zwykle wystarczy zginąć z ręki uzurpatora, żeby świat zapomniał nam wcześniejsze grzeszki.
STRZAŁKA — zbójca z Przełęczy Zdechłej Krowy, z pochodzenia wieśniak. Głupi, więc herszt niespecjalnie go poważa.
STULICHA — oberżysta na Tragance, u niego zbójca Twardokęsek w nastroju nostalgicznym raczył się najlepszą w mieście jałowcówką i przysłuchiwał się heretyckim opowieściom.
SUCHYWILK — wojenny kniaź Zwajców, któremu Pomorcy uprowadzili malutką córkę. Od wielu lat desperacko usiłuje ją odnaleźć — i w końcu mu się udaje, co poniekąd nikomu nie przysparza szczęścia.
SZARKA albo SHARKAH albo LLOSTRIS — zagadka.
Wojowniczka z południa. Oblubienica Fei Flisyon, bogini wyspy Traganki. Przepowiedziana przywódczyni Servenedyjek. Ukochana dziedzica żalnickiego tronu. Iskra. Utracona córka kniazia Zwajców. Odbicie Annyonne, zabójczyni bogów.
Jej tożsamość jej osią tej książki.
SZCZURACY albo ZWIERZOŁACY albo SZCZURZY — poczciwi mieszkańcy Gór Sowich, którzy żywią wszelako aspiracje do rozszerzenia swoich siedzib kosztem ludzkich sąsiadów. Posiadają niebagatelną zdolność odmieniania się ze zwierzęcej do ludzkiej postaci, w której wszelako nie są specjalnie imponujący, bo miernego wzrostu i wyglądu ogólnie myszowatego. Przypadłość ta sprawia, że okoliczna ludność z upodobaniem ściga rozmaitych mikrych, podejrzanych wędrowców. No, ale nikt nie obiecywał, że będzie łatwo. Czarownice przecież też rozpoznawano po rudych włosach i znamionach.
SZMUDRUCH — alchemik z Książęcych Wiergów, który ma osobliwą smykałkę do rzemiosła, czym niemało przyczynia się do rozkwitu kupieckiego miasta.
SZYDŁO — karzeł, parający się w Spichrzy szlachetną błazeńska profesją. Cwaniak, szyderca, a na dodatek świetnie zorientowany i w sekretach ludzkiej natury, i największych tajemnicach Krain Wewnętrznego Morza, dzięki czemu świetnie sobie radzi zarówno na książęcym dworze, jak i w obszczanych zaułkach poślednich dzielnic. Słowem, wymarzony towarzysz każdego bohatera.
ŚMIERDZIUCH — kociak-zwierzołak i pomocnik wiedźmy, który czasami objawia się w mało przyjemnej postaci.
TARNAWIEC — syn szczeżupińskiego bednarza i szkolarz w akademii na Tragance, kamrat Seradeli. Po odpłynięciu Szarki Mierosz uczynił go następnym dri deonemem.
THORNVEIIN — uczona żalnicka księżniczka, matka Vadiioneda, przeklęta przez bogów bohaterka najbardziej ponurej historii miłosnej Krain Wewnętrznego Morza.
TRUCIEJ — spichrzański mistrz powroźnicki, czyli oprawca. No, ale czy z takim imieniem mógłby być postacią pozytywną?
TRZPIEŃ — żebraczy starosta Spichrzy.
TWARDOKĘSEK — ulubiony bohater autorki, jej porte parole po prostu i żelazne alibi na wszelkie pytania w stylu „jak wiele z siebie umieszcza Pani w swoich książkach?”.
Zbójca Twardokęsek urodził się nędznie, w wioszczynie w dawnym władztwie Kopienników, rozkradanym obecnie przez swawolne książątka — cóż, fikcja literacka nie może się nadmiernie różnić od codziennego doświadczenia czytelnika. Rodziców stracił wcześnie, lecz postarał się z tego niemiłego doświadczenia wynieść jakiś pożytek. Z niedostatku majętności oraz innych pożytków urodzenia, fach wybrał sobie praktyczny i uprawiał go z zamiłowaniem na Przełęczy Zdechłej Krowy, łupiąc kupców na okolicznych gościńcach. Na progu starości postanowił zapewnić sobie godziwą emeryturę w postaci zbójeckiego skarbca, który ukradł kamratom i czmychnął z nim na południe, gorące i pełne chętnych kobiet (najlepiej młodych niewolnic, bo tę są chętne w sposób niejako instytucjonalny). Mizantrop — spodziewa się po ludziach najgorszego, a oni zwykle spełniają jego oczekiwania. Zwierząt też zresztą nie lubi. Ani kobiet, które po kilkunastu minutach — intensywnej — znajomości nużą go nad podziw. Człek przy tym sprawiedliwy, bo siebie też nie lubi i nie zmienią tego cztery tomy przestawania z proroctwami, potomkami władców oraz mocami.
UCHACZ — zbójca z Przełęczy Zdechłej Krowy ale szlacheckiego pochodzenia. Przyjęty przez Twardokęska do szajki, odpłacił mu wkrótce dogłębną wdzięcznością, knując, jak by tu starego herszta pokątnie ukatrupić. Herszt zresztą też mu odpłacił, Saga o zbóju Twardokęsku jest bowiem opowieścią nie pozbawioną morału oraz wiary w doczesną sprawiedliwość.
UKROPEK — głupi, niemy pachołek niemowa z klasztoru Cion Cerena w Górach Żmijowych.
VADIIONED — dawny władca Kopienników, panujący niegdyś nad Górami Żmijowymi, i bohater jednej z najbardziej ponurych kazirodczych legend Krain Wewnętrznego Morza.
VII albo VISENKA — Servenedyjka ze zbójeckiej kompanii na Przełęczy Zdechłej Krowy. Kochanka Twardokęska, ceniona przez niego za milkliwość, zamiłowanie do dobrze naostrzonych sztyletów oraz zasobnych, tłustawych kupców, których można takim sztyletem sprawić.
WALIGÓRA — zbójca z Przełęczy Zdechłej Krowy.
WARK — najmłodszy syn sinoborskiego kniazia, odesłany przez Smardza na północ, do Czerwienieckich Grodów, gdzie zaprzyjaźnia się ze swoim siostrzeńcem, Koźlarzem. Cóż, a potem dzieci dorastają i wszystko jest zupełnie inaczej niż w dziecięcych planach.
WĘŻYMORD — syn frejbitera, poddany Zird Zekruna od Skały, który wymordował dla niego żmijów, a potem zdradziecko napadł na Smardza i zawładnął Żalnikami. Bóg odpłacił mu za usługi w sposób nader podstępny, dorzucając do innych nagród również córkę zamordowanego kniazia, Zarzyczkę. Przyobiecał mu jednak również, że wyniesie go nad innych śmiertelników, którą to obietnicę spełnia przy pomocy krwi sorelek, wodnych panien.
WIÓRKOWY — zasobny spichrzański mieszczanin, który na wieść o ataku szczuraków — oraz śmierci córki, jedynaczki — zaczyna zbroić milicję, żeby uderzyć na Góry Sowie.
WRONÓG — powroźnik z Wiedźmiej Wieży, dawny kochanek i znajomek Morwy.
WYRWAŁ — kuzyn Marchli, którzy zamiast przykładnie praktykować rzemiosło, zmawiał się z pobuntowanymi czeladnikami.
ZARZYCZKA — żalnicka księżniczka, córka Smardza i alchemiczki, siostra przyrodnia Koźlarza, branka Wężymorda. Po rzezi Rdestnika dostała się w moc Zird Zekruna, który ją naznaczył i podarował nowemu kniaziowi. Alchemiczka, która pewnego dnia wypowiada życzenie, które wszystko zmieni.
Copyright (C) Agencja Wydawnicza RUNA A. Brzezińska, E. Szulc sp.j. NIP 759-15-71-926. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentu materiałów zawartych na niniejszej stronie możliwe są tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.