Beginaż — mówiąc najprościej, miejsce zamieszkania beginek. Wznoszono je w późnym średniowieczu w całych Niderlandach, a także pobliskiej Francji i w Niemczech, ale ja oglądałam je głównie w Belgii. Powstawały na potrzeby beginek, świątobliwych kobiet, które mieszkały razem, zachowując czystość i dzieląc czas pomiędzy pracę i modlitwę. Beginki nie składały jednak formalnych ślubów zakonnych (i nigdy nie były uznawanym zakonem), dlatego w zależności od poglądów aktualnego papieża uznawano je za heretyczki lub świątobliwe niewiasty. W beginażu beginki nie żyły w odpowiedniku klasztoru, tylko każda z nich mogła kupić lub wynająć własny maleńki domek, oczywiście istniały też wspólne pomieszczenia, przede wszystkim kościół lub kaplica, ale też zabudowania gospodarcze. Beginki słynęły jako bardzo zręczne tkaczki i hafciarki, co skrupulatnie wykorzystałam w „Ziemi niczyjej”.


Copyright (C) Agencja Wydawnicza RUNA A. Brzezińska, E. Szulc sp.j. NIP 759-15-71-926. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentu materiałów zawartych na niniejszej stronie możliwe są tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.