RODOWÓD (1797-1807)


Korzenie Legii Nadwiślańskie sięgają roku 1797. Wtedy to we Włoszech powołano Legię Polską Posiłkującą Lombardię pod dowództwem generała Dąbrowskiego, wkrótce przemianowaną na Polski Korpus Posiłkowy Rzeczpospolitej Cisalpińskiej. Żołnierze tej formacji brali udział w krwawych walkach z neapolitańskimi oraz rzymskimi powstańcami, a także z wojskami drugiej koalicji antynapoleońskiej.

W marcu 1800 roku przerzedzony i osłabiony długimi walkami korpus zreorganizowano, nadając mu nazwę Legii Włoskiej i przyjmując na żołd francuski. Stan osobowy został uzupełniony, a legioniści otrzymali mundury nowego kroju. Wielu żołnierzy miało nadzieję, że już wkrótce ruszą z wojskami napoleońskimi na wschód, tym bardziej, że pokój w Lunéville okazał się końcem drugiej koalicji.

Tymczasem w 1803 roku polskie siły poważnie uszczuplono — druga i trzecia półbrygada zostały wysłane na San Domingo, gdzie w walce z tubylczym powstaniem i na skutek chorób poniosły ogromne straty. Z Polaków pozostałych we Włoszech udało się sformować zaledwie jeden pełny regiment piechoty oraz regiment jazdy.

Oba półbrygady walczyły w latach 1803-1806 z Anglikami oraz Austriakami, ponosząc przy tym znaczne straty. W szeregach narastała niechęć do władz włoskich, żołnierze coraz głośniej domagali się połączenie z armią francuską lub siłami polskimi. W końcu polskie regimenty trafiły do służby brata Napoleona, Józefa Bonaparte, króla Neapolu. Były to już wtedy jednostki szkieletowe — większość żołnierzy zginęła, została ranna lub dostała się do niewoli.





Copyright (C) Agencja Wydawnicza RUNA A. Brzezińska, E. Szulc sp.j. NIP 759-15-71-926. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentu materiałów zawartych na niniejszej stronie możliwe są tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.