UPADEK (1812-1814)


W 1812 roku większość Legii Nadwiślańskiej, zaprawionej już w walkach i słynnej, dołączono do Gwardii Cesarskiej, u której boku ruszyła ku nowemu celowi — Moskwie. W kampanii rosyjskiej legioniści walczyli we wszystkich większych bitwach, od Smoleńska przez Borodino po Moskwę, oraz w krwawych, odwrotowych potyczkach zimą roku 1812. Ani razu nie wycofali się, często mając przeciw sobie wielokrotnie silniejszego wroga.

Ponieśli ponad 90% strat.

Do Wilna dotarła ledwie garstka — na wpół zamarzniętych, głodnych, obszarpanych. Zbyt mało, aby sformować coś więcej niż batalion. Legia Nadwiślańska przetrwała jednak dzięki swojemu czwartemu pułkowi, który przez całą kampanię rosyjską przebywał w Hiszpanii, a po klęsce skierowany został do Księstwa Warszawskiego i wchłonął niedobitki. Powstał w ten sposób jeden regiment, który liczył zaledwie 130 oficerów i 1326 żołnierzy, a który — mimo braków w sprzęcie — skierowano zaraz do walki z rosyjsko-austriacko-pruskim najazdem. Pod dowództwem Poniatowskiego, w nierównych starciach z wojskami szóstej koalicji antynapoleońskiej, Legia Nadwiślańska cofała się powoli. Aż w końcu nadszedł 16 października 1813 roku — bitwa pod Lipskiem, bitwa narodów, największa w historii wojen napoleońskich. Bitwa, w której Pułk Nadwiślański uległ niemal całkowitej zagładzie.

Po klęsce Napoleona, resztki Polaków wróciły do kraju, a Legia została rozwiązana rozkazem księcia Konstantego. Wielu żołnierzy, którym odebrano wtedy broń, było z Legią od samego początku. Walczyli osiemnaście lat we wszystkich częściach Europy, po to tylko, by w końcu wrócić do okupowanego kraju.

Tak przynajmniej wyglądała znana nam historia. W alternatywnym świecie Zadry, bitwa pod Lipskiem okazała się bowiem wielkim zwycięstwem Napoleona. Zastosowana w niej nowa technologia, oparta na energii próżni — etherze, odmieniła całą Europę i pchnęła ją w nowy wiek. Legia Nadwiślańska natomiast przeformowała się w Lipsku, łącząc z kilkoma wycofanymi z Księstwa oddziałami. Następnie wzięła udział w kontrofensywie Bonapartego, u boku jego budzącej przerażenie, nowej broni. Swój szlak bojowy skończyła w kwietniu 1814 roku, w Kijowie.





Copyright (C) Agencja Wydawnicza RUNA A. Brzezińska, E. Szulc sp.j. NIP 759-15-71-926. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentu materiałów zawartych na niniejszej stronie możliwe są tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.