ROZDZIAŁ 1

— Emily.

Dziewczynka obejrzała się, zaskoczona. Przez moment miała wyraz twarzy osoby przyłapanej na niedozwolonym zajęciu, zaraz wszakże uśmiechnęła się pogodnie i wstała, odkładając na bok książkę. Orianie mignęła okładka, zbyt kolorowa jak na podręcznik matematyki, który zresztą zauważyła w tym momencie na ogrodowej ławce.

ROZDZIAŁ 2

Oriana stała w ogrodzie, wpatrzona w usiane gwiazdami niebo. W takich chwilach potrafiła sobie wmówić, że znajduje się w dziczy, z dala od politycznych rozgrywek i ciężaru trudnych decyzji. Wolna i bezpieczna.

Usłyszała kroki. Spodziewała się, że Lars przyjdzie. Co jakiś czas dołączał do Oriany późnym wieczorem, kiedy kontemplowała niebo, żeby wymienić z nią kilka uwag na temat dziewczynki, czy szerzej, przebiegu operacji. Dawno się nie pojawiał, właściwie oczekiwała go od paru dni, zaniepokojona nagłą izolacją kapłana. Odkąd zgubili Colina, Lars był podenerwowany. Nie mógł ścierpieć, kiedy zawodził punkt planu uważany przezeń za pewnik.

Pokazanie równolegle losów Emily i Colina to doskonały zabieg pisarski. Z jednej strony wartka akcja, pościgi, niepewność, brak zaufania, z drugiej spokój i harmonia, która daje czytelnikowi moment wytchnienia i zebrania myśli.

Polecam cały cykl nie tylko miłośnikom wilkołaków, ale też wielbicielom sensacji. Każdy tom jest nieco inny i to też jest, moim zdaniem, zaleta tej powieści. Z pewnością sięgnę po kolejną książkę Pani Magdy Parus, bo to osoba pomysłowa, która nieraz nas jeszcze zaskoczy i wciągnie w wir swoich historii.